De weken die volgden waren zwaar, maar duidelijk. Ze probeerde de procedure te vertragen en de slachtofferrol te spelen. Dat lukte niet.
De scheiding was definitief. Zij ontving een bescheiden schikking en wat meubels. Ik hield het huis.
In de rechtszaal wilde ze haar excuses aanbieden. Ik antwoordde: « Een excuus lost niet alles op. »
Ik kwam haar later tegen in de supermarkt. Een vluchtige blik. Een knikje. Meer niet.
Achteraf gezien heb ik nergens spijt van. Ze dacht dat ze alles kon proberen en altijd terug kon komen als het mislukte. Zo werkt het leven niet.
Ik heb geleerd dat ik iemand verdien die voor mij kiest, niet iemand die me aan de kant schuift.
En als die persoon bestaat, des te beter. Zo niet, dan bouw ik mijn leven anders op. Op mijn eigen voorwaarden.
Zijn vertrek was een schok. Een die ik niet had zien aankomen, maar die ik wel nodig had.
