Een paar maanden later vroeg Brandon hem om zijn ouders te ontmoeten.
Ashley’s hart zonk in haar schoenen. De ontmoeting met de ouders was officieel. Definitief.
Ze had haar best gedaan: een prachtige jurk, subtiele make-up, haar haar netjes opgestoken en een zorgvuldig uitgekozen taart. Brandon schudde haar hand in de auto. « Alles komt goed. »
Richard Miller, Brandons vader, heette hen hartelijk welkom. Lang, vriendelijk en geruststellend. Ashley ontspande zich.
Toen verscheen Elizabeth Miller.
De blik die ze Ashley gaf was koud en minachtend. Zonder een woord te zeggen greep ze Brandons pols en sleurde hem de keuken in. Ashley hoorde alles.
« Wie is dat meisje? » siste Elizabeth. « Waar heb je haar gevonden? Hoe komt ze aan de kost? »
Ashley verstijfde, rood van schaamte. Elizabeth ging door met kritiek op haar outfit, haar nagels, haar uiterlijk. Niets van wat ze zei was waar. Het was pure vooroordeel.
« Ze is geen serieuze vrouw, » concludeerde Elizabeth. « Meisjes zoals zij zijn niet trouw. »
Brandons stem brak toen, vastberaden en scherp.
« Mam, het is genoeg geweest. Ze is mijn verloofde. »
Dat woord — verloofde — trof Ashley recht in haar hart. Brandon nam het voor haar op. Zonder aarzeling.
De sfeer tijdens het diner was gespannen. Richard probeerde de gemoedelijke sfeer te bewaren. Brandon legde zijn hand onder tafel op Ashleys knie, als een stille eedaflegging.
Ze vertrokken vroeg. In de auto vroeg Ashley zachtjes: « Is ze altijd zo? »
« Alleen als zij de controle niet heeft, » antwoordde Brandon.
Ashley begreep het toen: Elizabeth wilde hem niet alleen kwijt. Ze wilde aan de macht blijven.
Ondanks alles trouwden Ashley en Brandon zes maanden later.
Elizabeth woonde de ceremonie bij met een sombere uitdrukking. Op het moment van de toast verklaarde ze hardop: « Ik hoop dat jullie, ondanks deze keuze, ooit de ware liefde zullen kennen. »
De stilte was ijzig. Ashley onderging het zonder met haar ogen te knipperen. Ze weigerde toe te staan dat deze vrouw haar plezier afpakte.
Ze verhuisden naar het appartement dat ze van Brandons grootmoeder hadden geërfd. Een jaar later werd hun zoon Jacob geboren.
Ashley hoopte dat dit Elizabeth milder zou stemmen. Het had echter het tegenovergestelde effect.
In het ziekenhuis fluisterde Elizabeth tegen Brandon dat het kind misschien niet van hem was. Ze zaaide keer op keer twijfel.
Jaren gingen voorbij. Elizabeth saboteerde Ashley op subtiele wijze: mislukte maaltijden, verpeste was, gemene opmerkingen. Brandon nam het voor haar op, maar de vermoeidheid begon toe te nemen.
Op Ashleys schoolreünie werd terloops een oude vlam genoemd. Elizabeth greep deze informatie onmiddellijk aan.
Op Jacobs verjaardag fluisterde ze tegen Brandon: « Dit kind is niet van jou. »
Het gif had een zwakke plek gevonden.
Diezelfde avond eiste Brandon een DNA-test.
Ashley keek hem gekwetst aan… en ging toen rechtop zitten.
‘Oké,’ zei ze kalm. ‘Maar op één voorwaarde.’
» Welke ? «
« Je zult ook een test afleggen samen met je vader. »
Brandon barstte eerst in woede uit, waarna hij stilviel. Uiteindelijk stemde hij toe.
