Jaren zijn voorbijgegaan. Maya is officieel geadopteerd. Ze draagt mijn naam. Vandaag is ze een gelukkig, geliefd kind, omringd door liefde en steun. Ze lacht. Ze droomt. Ze voelt zich veilig.
Er wordt me wel eens gevraagd of ik er spijt van heb dat ik mijn ouders niet heb aangeklaagd. Nee. Ik heb gedaan wat belangrijk was: ik heb haar lijden weggenomen en haar een leven teruggegeven.
Mijn « wraak » was niet spectaculair. Ik heb hun wereld niet verwoest. Ik heb gewoon een kind gered.
En elke keer dat ze me ‘mama’ noemt, weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt.
Kinderen overdrijven niet altijd. Soms vertellen ze de waarheid die volwassenen weigeren te horen. En wanneer een zesjarig meisje midden in de nacht belt, hongerig en doodsbang, wordt ze geloofd. Ze wordt gered. Ze krijgt het leven dat ze verdient.
