Haar glimlach werd breder. « Niet meer. » Ze kwam zo dichtbij dat alleen ik haar kon horen. « Jij hoort niet meer mee op deze reis. Ik heb het geregeld. » Ze liet me de passagierslijst op haar telefoon zien. Mijn naam was verdwenen. In plaats daarvan: Skylar Monroe. « Ik heb je verwijderd. Simpel. »
Ik keek naar Ethan en wachtte tot hij zou protesteren, lachen, iets zou doen. Hij deed niets. Hij staarde naar het asfalt alsof het hem kon opslokken. Op dat moment begreep ik dat dit niet zomaar Brianna’s wreedheid was: het was een test om te zien hoe ver ik mezelf zou laten vernederen.
Bij het instappen controleerde de beambte de identiteitsbewijzen. Brianna gaf de hare af, daarna die van Skylar. Toen ik de mijne liet zien, onderbrak Brianna me met een zelfvoldane glimlach. « Zij staat niet op de lijst. » Vervolgens zei ze tegen mij: « Ga maar naar huis. » De mensen om me heen deden alsof ze het niet hoorden. Zelfs Ethan bleef stil.
Een bemanningslid kwam vervolgens naar me toe, keek me recht in de ogen en zei: « Mevrouw, we hadden u al verwacht. Welkom aan boord, eigenaar. »
Brianna’s glimlach verstijfde. Skylar wist niet waar ze moest kijken. Ethan werd bleek als iemand die beseft dat hij de verkeerde persoon heeft gesteund. Brianna probeerde te protesteren, maar de steward, Marco, bleef kalm: Ik ben correct ingecheckt als hoofdpassagier van het vliegtuig.
