‘Ja,’ zei ik. ‘Meer dan wat ook.’
« Wat is jouw opvoedingsstijl? »
Hij knikte. « Laten we dan stoppen met doen alsof dit de enige manier is. Laten we het over adoptie hebben. Echt waar. »
Dus dat hebben we gedaan.
Er waren cursussen, achtergrondchecks en huisbezoeken. Een maatschappelijk werkster genaamd Karen liep met een klembord door ons huis, testte rookmelders en keek in kasten.
Op onze bank vroeg ze: « Wat is jouw opvoedingsstijl? »
Advertentie
« Ik wil je graag aan iemand voorstellen. »
« Praat eerst, probeer elkaar te begrijpen en te communiceren, » zei Daniel. « Neem een time-out als het echt nodig is. »
Ze schreef het op. Dat was alles. Geen magisch moment. Gewoon papierwerk en hoop.
De eerste keer dat we het pleegzorgcentrum binnenliepen, trilden mijn handen zo erg dat ik ze in mijn zakken stopte. Het rook er naar kleurpotloden en desinfectiemiddel. De muren waren bedekt met kindertekeningen. Gelach en gehuil galmden door de gang.
Karen leidde ons naar een speelkamer.
Advertentie
« Ik wil je graag aan iemand voorstellen, » zei ze.
« Haar moeder heeft afstand gedaan van haar ouderlijke rechten. De vader staat geregistreerd als overleden. »
Toen zag ik Sophie.
Ze zat aan een klein tafeltje in de hoek, haar benen bungelend, en kleurde bloemen met een gebroken geel kleurpotlood. Haar haar viel in haar gezicht; ze blies het met een licht geïrriteerde zucht weg.
« Dat is Sophie, » zei Karen zachtjes. « Ze is vier. Haar moeder heeft afstand gedaan van haar ouderlijk gezag. Haar vader staat geregistreerd als overleden. Er zijn geen ernstige medische problemen in haar dossier. »
Advertentie
Nu voelt het als een leugen.
Die laatste zin voelde toen als niets.
Nu voelt het als een leugen.
