Maar zoals zo vaak het geval is, hangt het allemaal af van de context. In sommige Aziatische culturen, met name in Japan en Korea, kan het kruisen van je benen, vooral in het bijzijn van ouderen of in formele situaties, als respectloos worden beschouwd. De ideale houding is daar juist rechtop, stabiel, met beide voeten op de grond. Dit laat maar weer eens zien hoe een alledaags gebaar van land tot land een compleet andere betekenis kan krijgen!
Ook vandaag de dag klinken deze eeuwenoude codes door in onze moderne gewoonten. Door mediabeelden, impliciete normen en min of meer subtiele aanwijzingen blijft het kruisen van de benen voor velen een automatische gewoonte… soms ten koste van comfort.
Houding en psychologie: wat ons lichaam ons in stilte vertelt.
Maar dat is nog niet alles. Los van culturele overwegingen kan het kruisen van je benen ook een gemoedstoestand onthullen. Het is zelfs een taal op zich: de taal van het lichaam. We vergeten het vaak, maar onze houding spreekt voor ons, lang voordat we onze mond openen.
Een been bovenop het andere, lichtjes gedraaid naar de persoon met wie we praten? Dit kan interesse verraden, zelfs een zekere mate van medeplichtigheid. Benen gekruist en naar ons toe gevouwen? Een vorm van bescherming, een verlangen om een geruststellende barrière te creëren. Omgekeerd kan een open houding, met beide voeten stevig op de grond, een signaal van zelfvertrouwen en stille zekerheid afgeven.
En raad eens? We nemen deze houdingen niet allemaal op dezelfde manier aan. Vanaf zeer jonge leeftijd worden meisjes aangemoedigd – soms onbewust – om « rechtop te zitten » en « hun benen netjes te kruisen », terwijl jongens vrijer kunnen zitten, zelfs languit kunnen liggen zonder enige schroom. Een ogenschijnlijk onbeduidend verschil, maar wel een dat veel zegt over de genderrollen die ons van jongs af aan worden bijgebracht.
