Geen orgaanfalen.
Geen ziekte.
Maar een groot voorwerp zat vast in de buurt van zijn middenrif, waardoor zenuwen werden samengedrukt en de zuurstoftoevoer werd beperkt. Een vreemd voorwerp. Oud. Ingebed. Recent verergerd. Levensbedreigend, maar behandelbaar als er onmiddellijk actie wordt ondernomen.
‘Hoe is dit in vredesnaam in zijn lichaam terechtgekomen?’ fluisterde een agent.
En toen kwam de onverwachte wending.
Het metalen voorwerp was geen willekeurig stuk puin.
Het kwam niet van een hek of gebroken glas.
Het was scherp. Vormgegeven. Opzettelijk gekarteld.
Dr. Reyes keek de agenten langzaam aan. « Dit was geen ongeluk. Dit… is waarschijnlijk met een mes gestoken of van dichtbij met geweld in hem geïnjecteerd. »
Shadow was niet zomaar van uitputting in elkaar gezakt.
Hij was gewond geraakt, leed in stilte, bleef werken, bleef levens redden, terwijl een verborgen stuk metaal hem van binnenuit sneed bij elke ademhaling.
Iemand wilde van hem af.
En Shadow, die weigerde zijn mensen onbeschermd achter te laten, was desondanks blijven vechten.
Emma beefde. « Hij wilde niet doodgaan… hij vroeg ons om te kijken… die omhelzing was geen afscheid… »
Dr. Reyes knikte, de tranen stroomden eindelijk over zijn wangen. « Het was een waarschuwing. Hij zei ons dat we moesten stoppen. »
De operatie begon onmiddellijk. Agenten stonden als bewakers buiten het glas terwijl dokter Reyes en haar team met uiterste precisie te werk gingen. Shadows vitale functies daalden, stegen, daalden opnieuw. Twee keer was het onwaarschijnlijk dat hij zou overlijden. Twee keer schreeuwde de monitor in de stilte.
Emma drukte haar voorhoofd tegen het glas en fluisterde: « Vecht, Shadow. Alsjeblieft. Blijf bij me. »
De uren verstreken als eeuwen.
Toen gingen de deuren open.
Dokter Reyes verscheen, uitgeput, met rode ogen en trillende handen.
“Hij heeft het gehaald… Shadow leeft nog.”
