Het scherm flikkerde aan. De batterij van de tablet was bijna leeg, maar hij werkte nog.
Ik opende de audio-app. Bovenaan stond één bestand, met een tijdstempel van slechts een week geleden: « DINOTAPE_3 ».
Met trillende vingers drukte ik op afspelen.
Eerst alleen ruis. Toen hoorde ik Calebs zachte stem: « Het wordt opgenomen… oké… »
Er klonk een schuifelend geluid. Toen hoorden we stemmen – twee mannen , die zachtjes spraken.
De eerste stem die ik meteen herkende: Mark.
“Ze heeft geen flauw benul. Sterker nog, ze bedankte me zelfs voor mijn hulp toen Caleb ziek was.”
De tweede stem – kalm en klinisch. Dr. Reynolds. « We houden de dosering subtiel. Te veel aandacht en we verliezen de controle. Net genoeg om het kind zwak te houden. Hij werd achterdochtig. Hij is slim. »
‘Hij is nog maar een kind,’ mompelde Mark. ‘Hij zal het toch niet lang meer volhouden.’
