Ik nam een besluit en zei tegen Felipe dat hij het diner op het oorspronkelijke tijdstip met het oorspronkelijke menu moest serveren. Hij keek me sceptisch aan. Ik was immers maar het garnalenmeisje dat zomaar van de straat was komen aanwandelen. Maar iets in mijn toon moet hem overtuigd hebben, want hij knikte en trok zich terug in zijn keukenkoninkrijk.
De beveiligingsbeelden die ik had opgevraagd stonden nu op mijn telefoon, en ze waren zelfs beter dan ik had gehoopt. Mevrouw Ashford had niet alleen iemand omgekocht om het feest te saboteren, maar ze was ook gefilmd terwijl ze in Madisons tas aan het snuffelen was, die mijn zus op haar tafel had laten liggen. Ze had iets in de tas gefotografeerd – waarschijnlijk Madisons identiteitsbewijs of creditcards – het soort informatie dat je nodig hebt voor een achtergrondcheck of kredietrapport.
David betrad eindelijk de balzaal, met een map in zijn hand, en baande zich een weg door de menigte. De band speelde wat generieke jazz die allemaal hetzelfde klonk, het muzikale equivalent van behang in een lift. Ik zag hem naar de hoofdtafel lopen waar beide families zaten: de Ashfords zagen er vorstelijk uit in hun geleende kleding, terwijl Madisons ouders eruit zagen alsof ze liever thuis naar Jeopardy keken.
David boog zich voorover om zachtjes te spreken, waarschijnlijk om mevrouw Wong te vragen een dringende zaak te bespreken.
Ik zag Madisons gezicht oplichten. Ze ging er natuurlijk van uit dat hij haar bedoelde. Ze stond op, streek haar jurk glad en was klaar om welke kleine ramp zich ook had voorgedaan, het hoofd te bieden.
Maar David liep recht langs haar heen.
Hij bleef doorlopen en keek de kamer rond, en ik wist dat het moment was aangebroken.
Ik zette mijn dienblad neer en liep naar hem toe. Madison zei iets in de trant van dat hij zich vast vergiste, dat zij mevrouw Wong was, maar David luisterde niet meer.
Hij had me gezien.
De blik op Madisons gezicht toen David op me afkwam – ik in mijn bevlekte serveerschort, mijn haar in een rommelige knot – was meer waard dan alle hotels in mijn portfolio. Haar mond ging open en dicht als een vis die net ontdekt heeft dat lucht geen water is.
David overhandigde me de map met een professionele knik en zei, luid genoeg zodat de tafels om me heen het konden horen: « Mevrouw Wong, we hebben een probleem met de betaling voor het feest in Ashford. De cheque is teruggestuurd wegens onvoldoende saldo. »
De stilte die volgde was zo volkomen dat je vanuit de ruimte een speld had kunnen horen vallen.
Madisons gezicht veranderde in een fractie van een seconde van verward naar beschaamd naar boos. Ze begon te gillen dat ik haar feest aan het verpesten was met mijn zielige pogingen tot humor en dat de beveiliging me onmiddellijk moest verwijderen.
Toen deed ik iets wat ik de hele avond al wilde doen.
Ik maakte mijn schort los, vouwde het netjes op en gaf het aan een voorbijlopende ober.
Toen draaide ik me om naar de zaal en zei, met mijn meest overtuigende CEO-stem: « Ik denk dat er wat verwarring is ontstaan. Ik ben Kinsley Wong, en ik ben de eigenaar van dit hotel. Sterker nog, ik ben eigenaar van alle 17 Grand Meridian hotels. »
De geschokte kreten waren hoorbaar.
Het gezicht van mevrouw Ashford probeerde schok uit te drukken, maar de botox hield stand. Madison zag eruit alsof ze net te horen had gekregen dat de Kerstman echt bestond, maar dat hij haar huis expres had gemeden.
Maar ik was nog niet klaar.
Ik pakte mijn telefoon en verbond hem met het audiovisuele systeem van de balzaal. Een handige extra functie die ik in al mijn panden had laten installeren. Op de enorme schermen waarop romantische foto’s van Madison en Brett te zien waren geweest, begon beveiligingsbeeldmateriaal af te spelen.
Daar stond mevrouw Ashford, overduidelijk, de medewerker om te kopen.
Daar was ze weer, bezig met het doorzoeken van Madisons handtas.
En toen begon het audiobestand dat ze had proberen te plaatsen via mijn telefoon af te spelen: een opname van Madison van een eerder gesprek, bewerkt om het te laten klinken alsof ze de Ashfords zwartmaakte en opschepte over het feit dat ze hun geld had aangenomen.
De zaal barstte in juichen uit.
Mevrouw Ashford probeerde het uit te leggen, maar het bewijsmateriaal was letterlijk levensgroot op de schermen om haar heen. Meneer Ashford leek wel in zijn stoel te willen verdwijnen. Brett stond als aan de grond genageld, kijkend tussen zijn moeder en Madison alsof hij naar een tenniswedstrijd in de hel keek.
Chase – de Casanova van de cryptovaluta – probeerde ervandoor te gaan, maar ik liet hem er niet zo makkelijk vanaf komen.
‘Oh, Chase,’ riep ik liefjes. ‘Wil je het nog steeds hebben over dat zakelijke voorstel? Dat waarbij je aanbood mijn leven te veranderen als ik aardig tegen je was? Ik heb dat ook opgenomen, mocht iemand interesse hebben.’
Zijn gezicht veranderde van rood naar wit naar groen, een kerstkleurenpalet van schaamte.
Madison liet van zich horen, en haar stem klonk niet vrolijk. Ze beschuldigde me ervan haar verloving te saboteren, jaloers te zijn en haar opzettelijk voor iedereen te vernederen. Ze gebruikte letterlijk de woorden: « Je bent altijd al jaloers op me geweest », wat grappig zou zijn geweest als het niet zo triest was.
Ik liet haar een volle minuut uitrazen. Het was eigenlijk indrukwekkend hoeveel beschuldigingen ze in zo’n korte tijd kon uiten.
Toen hield ik de map omhoog die David me had gegeven.
‘De cheque van de Ashfords is niet gedekt,’ zei ik kortaf. ‘Ze hebben geen geld om dit feest te betalen. Sterker nog, volgens de openbare registers hebben ze nergens geld voor.’
Mevrouw Ashford probeerde te protesteren, maar ik heb de openbare registers op mijn telefoon opgezocht en die ook op de schermen geprojecteerd. Kadastergegevens. Gerechtsdocumenten. Alle openbaar beschikbare informatie die iedereen kan vinden als ze de moeite nemen om te zoeken.
“Drie hypotheken op het familiebezit. Bretts trustfonds is twee jaar geleden leeggehaald. En samen hebben ze zo’n vijftien creditcards die tot het maximum zijn gebruikt.”
Je kon voelen dat de kamer kantelde.
‘Je was van plan Madison voor geld te gebruiken,’ vervolgde ik. ‘Geld waarvan je dacht dat haar familie het had. Geld waarvan je dacht dat ik het had.’
Ik keek naar mevrouw Ashford.
“Nou, je had gedeeltelijk gelijk. Ik heb inderdaad geld. Maar je krijgt er geen cent van.”
Ik keek naar Madison, die van boos naar diepbedroefd was veranderd.
“Ze hebben je vanaf het begin al voor de gek gehouden. Mevrouw Ashford heeft een privédetective ingehuurd om onze familie te onderzoeken. Ik heb de factuur hier. Overigens is die afgeschreven van een creditcard waarvan het limiet momenteel is overschreden.”
De kamer was een chaos. Gasten fluisterden. Sommigen maakten openlijk opnames met hun telefoon. En de Ashfords leken weg te zakken in hun stoelen.
Maar het beste moest nog komen.
‘Nu,’ kondigde ik aan, ‘laten we het hebben over de rekening voor het feest van vanavond. Die bedraagt 47.000 dollar, exclusief fooi.’
Omdat de Ashfords niet konden betalen, en omdat dit technisch gezien het verlovingsfeest van hun zoon was, had ik twee opties. Eén: ik bel de politie en doe aangifte van diefstal van diensten. Of twee: de Ashfords kunnen nu – in stilte – vertrekken en ik neem de kosten voor mijn rekening als huwelijksgeschenk voor mijn zus.
Ervan uitgaande dat de bruiloft nog steeds doorgaat.
Brett nam eindelijk het woord en verraste iedereen. Hij draaide zich met tranen in zijn ogen naar Madison en zei dat hij geen idee had van de plannen van zijn ouders. Hij gaf toe dat hij wist dat ze blut waren, maar dacht dat ze er waardig mee omgingen en niet probeerden de familie van zijn verloofde op te lichten.
Madison huilde nu, haar zorgvuldig aangebrachte make-up liep in designer-strepen over haar gezicht. Ze keek me aan – ze keek me voor het eerst die avond echt aan – en fluisterde: ‘Jij bent de eigenaar van deze plek. Van allemaal. Maar ik dacht… van je online zaak?’
Mijn online project was het platform dat ik had gebouwd om hotelboekingen te beheren, legde ik uit. Het werd zo succesvol dat ik de winst gebruikte om mijn eerste hotel te kopen, daarna nog een, en uiteindelijk de hele keten. Ik heb het je al meerdere keren proberen te vertellen, maar je veranderde steeds van onderwerp als ik over mijn werk begon.
De Ashfords probeerden stilletjes te vertrekken, maar ik had nog een troef achter de hand.
‘Mevrouw Ashford,’ zei ik, ‘de heer die u hebt omgekocht om het feest te saboteren? Hij is eigenlijk een van mijn beveiligingsmedewerkers. We hebben uw hele gesprek op tape staan, inclusief het gedeelte waarin u besprak hoe u het feest kon verpesten om Madison in een kwaad daglicht te stellen, zodat Brett de verloving zou afzeggen.’
‘Wilt u dat ik dat voor iedereen speel?’
