De laatste scène — in hetzelfde restaurant. Marta houdt de hand vast van een tienjarig meisje met weelderige krullen.
‘Zie je, schatje? Hier glimlachte je vader voor het eerst echt. Hier werden we een gezin, geen toneelstukje voor toeschouwers.’
Nathan staat vlakbij. Hij glimlacht. Hij houdt haar hand vast. Geen spoor van spijt in zijn ogen.
Hij trouwde niet met een prinses. Hij koos een koningin. Die ooit op straat zat met een kartonnen bord waarop ze niet om hulp vroeg, maar om een kans.
Advertenties
