Zo begon hun vreemde, intense, maar eerlijke leven samen. Hij werkte tot diep in de nacht en stelde hoge eisen aan zichzelf en anderen. Zij studeerde. Leende boeken, volgde colleges, maakte het appartement schoon en kookte. Soms pakte ze haar gitaar weer op – niet voor het geld, maar omdat er iets levends in haar ontwaakte.
Ze was aan het veranderen.
‘Je bent veranderd,’ zei hij eens.
“Ik ben voor het eerst gewoon niet bang dat ze me eruit gooien.”
…
Een maand later vertrok zijn vader. Hij zei geen woord. Hij liet alleen een briefje achter: « Als je voor je hart kiest, reken dan niet meer op mijn fortuin. »
Nathan opende de envelop niet eens. Hij gooide hem gewoon in de open haard en zei zachtjes:
« Geld komt en gaat. Maar als je jezelf verliest, ben je niets waard. »
…
Drie maanden later zag Marta twee streepjes op een zwangerschapstest.
‘Dat is onmogelijk,’ fluisterde ze, terwijl ze op de badkamervloer ging zitten. ‘Het is veel te vroeg… We zijn nog niet eens een stel…’
Toen ze het hem vertelde, zweeg Nathan lange tijd. Daarna omhelsde hij haar.
“Ik weet niet hoe ik dit gevoel moet noemen. Maar één ding weet ik zeker: het klopt.”
…
