“Ze hebben alle illegale bezittingen in beslag genomen, Jennifer. Maar de rechtmatige bezittingen – de bezittingen die op jouw naam stonden voordat de fraude begon – blijven onder jouw controle. Je behoudt wat van jou was.”
Het was gerechtigheid in cijfers en handtekeningen. Koel, definitief en rechtvaardig.
De gevolgen waren snel merkbaar. Lydia werd ontslagen bij de stichting waar ze haar sociale identiteit aan had ontleend. Claire kreeg tien jaar celstraf voor medeplichtigheid aan de fraude die ze naar eigen zeggen niet begreep.
En Grant. Hij zat in federale hechtenis, in afwachting van zijn proces, zijn imperium gereduceerd tot een dossiernummer.
Die middag kwam Ethan me opzoeken. Op zijn gezicht stond de last van iemand die gedwongen was een leven lang overtuigingen af te leren.
‘Ik dacht dat papa gelijk had,’ zei hij zachtjes. ‘Ik dacht dat je alleen maar geld wilde. Maar nu… ik weet niet meer wat ik moet denken.’
‘Het is goed,’ zei ik tegen hem. ‘Je vader was een verhalenverteller. Maar de waarheid heeft geen publiek nodig. Ze spreekt voor zichzelf.’
Hij aarzelde even en bekende toen dat Grant hem ooit had gewaarschuwd: « Als je moeder zich ooit tegen me keert, maak ik haar kapot. »
Ik glimlachte flauwtjes. Hij had in één opzicht gelijk. Ik had niets meer te verliezen. Daarom had ik gewonnen.
Twee dagen later arriveerde een brief van de FBI. Dankzij uw medewerking is voor het eerst in jaren een financiële ineenstorting van de vastgoedsector in Tennessee voorkomen.
Ik voelde me geen overlevende. Ik had het gevoel dat het einde van het verhaal eindelijk herschreven was.