In het landhuis van de familie Hale was stilte nooit toevallig.
Ze was zorgvuldig gecreëerd.
Ze galmde door de glanzende marmeren vloeren, de torenhoge glazen wanden en de perfect geordende meubels die niemand ooit echt gebruikte. Elk geluid werd gedempt, elke beweging werd verwacht. Het huis was miljoenen waard, maar het voelde meer aan als een bevroren tentoonstelling dan als een plek om te wonen.
In het middelpunt van dit alles stonden de tweeling.
Ethan en Leo Hale waren vier jaar oud. Identieke gezichten, lichtblond haar en kalme grijsblauwe ogen die veel meer observeerden dan ze uitdrukten. Waar ze ook gingen, ze bewogen zich zij aan zij in op maat gemaakte rolstoelen, altijd netjes naast elkaar, altijd onder toezicht.
Ze lachten nooit.
Artsen hadden al lang bevestigd dat hun geest kerngezond was. Nieuwsgierig. Intelligent. Volledig bewust. Hun aandoening trof hun benen, niet hun gedachten. Therapeuten kwamen dagelijks langs. Specialisten kwamen regelmatig. Nieuwe apparatuur verving zonder aarzeling de oude.
Alles wat geld kon bieden, was voorzien.
Alles behalve vreugde.
Hun vader, Jonathan Hale, hield innig en intens veel van zijn zoons. Als selfmade miljonair had hij zijn succes te danken aan het elimineren van risico’s voordat ze zich voordeden. In zijn wereld betekende controle veiligheid. En veiligheid was voor hem liefde.
Natte vloeren waren gevaarlijk.
Onverwachte bewegingen waren gevaarlijk.
Lawaai verstoorde de orde.
Chaos had geen plaats.
