‘Welk huis aan het meer?’ vroeg mijn vader. De handen die zijn glas stevig vasthielden, klemden zich nu om een onzichtbaar stuurwiel van controle. ‘Welke investering?’
« Er is een luxe woning te koop aan Lake Serenity, » legde James uit, met een beschrijvende, kalme toon. « Zes slaapkamers, een eigen aanlegsteiger, drie hectare grond. Geweldige mogelijkheden voor kortetermijnverhuur. Sophia overweegt het te kopen als vakantiewoning. »
Brooke staarde hem aan, en vervolgens mij, haar gezicht bleek.
‘Waarom zou Sophia een vakantiewoning kopen?’ vroeg ze, haar stem werd dun en hoog. ‘Jij neemt zelf nooit vakantie.’
« Voor het diversifiëren van haar inkomsten, » antwoordde James. « Naast haar eigen woning bezit ze al vier huurwoningen. Dit zou haar zesde woning in totaal zijn. »
Als de eerdere cijfers al als een mokerslag waren aangekomen, kwam deze onthulling als een schokgolf aan.
Mijn moeder wankelde letterlijk op haar benen. Mijn vader stak automatisch zijn hand uit om haar te steunen. Brooke zag eruit alsof iemand het script uit haar handen had gerukt en het in een taal die ze niet begreep had herschreven.
‘Vier huurwoningen,’ fluisterde mijn moeder. ‘Je bezit er… vier?’
‘Kleine eengezinswoningen in opkomende buurten,’ zei ik. Mijn stem klonk bijna afstandelijk, alsof ik een presentatie gaf. ‘Ik koop ze onder de marktwaarde, knap ze op en verhuur ze aan jonge professionals. De gemiddelde cashflow is ongeveer achttienhonderd per woning na aftrek van alle kosten.’
Mijn vader kneep zijn ogen samen; de vertrouwdheid met de cijfers gaf hem iets concreets om zich aan vast te klampen. Ik kon bijna zien hoe zijn hersenen overschakelden naar de rekenmodus.
‘Dat is… tweeduizend tweehonderd per maand,’ zei hij langzaam. ‘Meer dan zesentachtigduizend per jaar aan huurinkomsten. Plus waardestijging.’
James knikte. « Die panden zijn gemiddeld met 42 procent in waarde gestegen sinds Sophia ze kocht, » voegde hij eraan toe. « Haar totale vastgoedvermogen, verdeeld over alle panden, bedraagt ongeveer 2,1 miljoen. »
Mijn ouders staarden hem aan.
‘Twee miljoen,’ herhaalde mijn vader, alsof hij het woord nauwelijks kon uitspreken. ‘In onroerend goed. Je zegt dus dat mijn dochter… voor twee miljoen dollar aan vastgoed bezit.’
‘Dat betreft alleen het onroerend goed,’ corrigeerde James. ‘Sophia’s totale vermogen ligt dichter bij 3,2 miljoen dollar als je haar pensioenrekeningen, beleggingsportefeuille, aandelenopties en liquide middelen meerekent…’
‘Drie…’ Brookes stem brak. ‘Drie miljoen?’
‘Drie komma twee,’ corrigeerde ik zachtjes. ‘Maar dat zijn natuurlijk schattingen. Marktschommelingen kunnen het exacte cijfer veranderen.’
Het champagneglas van mijn moeder gleed uit haar vingers.
Het viel op de marmeren vloer en spatte in stukken uiteen, net als de eerder gedumpte glasscherven. Verschillende gasten draaiden zich om en de gesprekken in een kleine kring om ons heen verstomden. Een fractie van een seconde deed niemand een poging om het glas op te ruimen.
‘Je bent een… multimiljonair?’ vroeg mijn moeder. Het woord klonk vreemd, alsof het in haar ogen niet thuishoorde bij ‘farmaceutisch onderzoeker’ en ‘stille middelste dochter’.
‘Op papier,’ zei ik. ‘Het meeste is geïnvesteerd in of vastgelegd in vastgoed.’
