« DNA-test bevestigt dat Evan Hale het enige biologische kind van Frederick Hale is. »
Een golf van schok overspoelde de kamer.
Lucas werd bleek.
Mijn vader wankelde alsof de grond onder zijn voeten bezweek.
« Het is onmogelijk! » blafte hij.
Marcus schudde zijn hoofd. « De resultaten zijn drie keer gecontroleerd. Er is geen twijfel. Lucas is niet je biologische zoon. En volgens de erfregels die door Frederik zijn vastgesteld, gaan alle bezittingen automatisch naar de enige biologische erfgenaam: Evan. »
Hijgen. Gemompel.
Lucas staarde naar Frederick, zijn stem trilde. « Papa? »
Maar Frederik kon niet antwoorden. Hij beefde, niet van woede, maar van paniek.
Marcus vervolgde: « Verder, omdat Frederick probeerde de openbaarmakingsplicht te omzeilen, wordt alle — aandelen van het bedrijf, nalatenschappen, alle eigendommen — wettelijk overgedragen aan Evan, tenzij hij anders beslist. »
Ik stond daar, verbijsterd.
Ik kwam naar dit feest met de verwachting van beledigingen, maar niet deze waarheid.
Niet het geheim dat Frederick mijn hele leven voor me had verborgen.
Mijn moeder, die overleed toen ik acht jaar oud was, was de enige vrouw met wie hij een kind kreeg.
Lucas, geboren vóór hun huwelijk, was uitgeroepen tot « eerste zoon » om Frederiks publieke imago te behouden.
Mijn stem is eindelijk bevrijd.
« Dus je hebt me jarenlang beschaamd… wetende dat? »
Zijn stem brak. « Je had het niet mogen ontdekken. »
