Ik pakte mijn tas.
Ik voelde me lichter dan in jaren. Het geheim was onthuld. De last was verdwenen. En de banden die me afhankelijk maakten van hun goedkeuring waren verbroken.
‘Jard,’ zei ik, terwijl ik even in de deuropening bleef staan. ‘Die messen zijn echt mooi. Houd ze. Kook voor de verandering eens iets voor jezelf.’
‘Ness,’ riep Jarred, zijn stem trillend. ‘Gaat het goed met je? Gaat het goed met ons?’
Ik keek hem aan. Hij zag eruit als een jongetje dat verdwaald was in een groot huis dat hij zich niet kon veroorloven.
‘Ik weet het niet,’ zei ik eerlijk. ‘Ik denk dat ik wat ruimte nodig heb. Heel veel ruimte. Bel me een tijdje niet. Ik heb een bedrijf te leiden.’
Ik liep de voordeur uit, langs de plek waar Rachel had gestaan, langs de rij luxe auto’s.
Ik stapte in mijn Honda Civic uit 2014. Ik draaide de sleutel om en de motor kwam met een ratelend geluid tot leven. Het was geen fraai geluid, maar het was mijn auto.
Terwijl ik wegreed en de enorme villa in de achteruitkijkspiegel achter me liet, trilde mijn telefoon. Het was een e-mail van mijn makelaar.
Onderwerp: De advertentie voor het penthouse.
Vanessa, de eigenaar van het gebouw naast het uwe, wil de bovenste twee verdiepingen verkopen. Privélift. Toegang tot helikopterplatform. Interesse?
Ik glimlachte, de eerste oprechte glimlach die ik in lange tijd had gevoeld.
Antwoord.
Laten we het maandag bekijken en zeggen dat ik contant betaal.
Ik draaide het raam open en liet de koele nachtlucht naar binnen stromen.
Ik was niet langer alleen Vanessa de zus of Vanessa de mislukkeling.
Ik was Vanessa, de CEO.
