Ik drukte op de knop op het scherm.
Ik bel Marcus Thorne, vicepresident verkoop.
Ik heb het op de luidspreker gezet.
De telefoon ging één, twee keer over. Het geluid galmde door de stille, gespannen kamer.
“Vanessa.”
Marcus’ stem galmde helder en gezaghebbend uit de luidspreker.
“Ik heb je e-mail ontvangen. Ik bekijk nu het dossier van Miller. Waarom doet ze zich voor als een leidinggevende? Wil je dat ik haar toegang onmiddellijk blokkeer? Want als ze het bedrijf onjuist vertegenwoordigt tijdens een openbaar evenement, is dat een schending van clausule vier in haar contract.”
Rachel slaakte een geluid dat half snikken, half hijgen was.
Jarred stond perplex.
Het whiskyglas van mijn vader gleed uit zijn vingers en viel in stukken op de grond.
De stilte die volgde op Marcus’ stem door de luidspreker was absoluut. Het was alsof alle lucht uit de kamer werd gezogen. Het enige geluid was het scherpe gekraak van glas onder de schoen van mijn vader toen hij zijn gewicht verplaatste en naar de telefoon in mijn hand staarde alsof het een granaat was die net was ontploft.
‘Vanessa,’ zei Marcus opnieuw, zijn stem schor maar onmiskenbaar serieus, ‘ik heb een mondelinge bevestiging nodig. Maakt Miller ruzie? De beveiliging kan er binnen twintig minuten zijn als je thuis bent.’
Ik heb niet naar de telefoon gekeken.
Ik hield mijn ogen op Rachel gericht.
Haar gezicht was een masker van afbrokkelend pleisterwerk. De arrogantie, de minachting, het medelijden – het was allemaal verdwenen, vervangen door rauwe, onverhulde angst.
‘Nee, Marcus,’ zei ik kalm, mijn stem duidelijk hoorbaar tot achter in de kamer waar de buren fluisterden. ‘Beveiliging is niet nodig. Rachel was net aan het uitleggen hoe ze de zaak praktisch runt. Ik denk dat ze haar presentatie nu wel heeft afgerond, toch, Rachel?’
Rachel maakte een zacht verstikkend geluid.
‘Jarred,’ fluisterde ze, terwijl ze met een trillende hand naar mijn broer uitstreek.
Jar deinsde achteruit. Hij deed letterlijk een stap achteruit, zijn ogen wijd opengesperd en vol afschuw. Hij keek van haar naar mij, en eindelijk vielen de puzzelstukjes op hun plaats.
De worstelende zus.
De rijke vriendin.
De leugens.
De realiteit.
‘Jij—jij hebt gelogen,’ zei Jard, met een trillende stem. ‘Je zei dat je een leidinggevende functie bekleedde. Je zei dat je een zescijferig salaris verdiende.’
‘Ik—ik was het van plan,’ stamelde Rachel, terwijl de tranen over haar wangen stroomden en haar make-up verpestten. ‘Ik heb potentie, Jard. Het was gewoon een leugentje om bestwil om indruk te maken op je vader. Iedereen doet het.’
‘Je hebt geprobeerd mijn zus te laten ontslaan,’ zei Jard, terwijl de woede eindelijk door zijn verwarring heen borrelde. ‘Je stond daar en maakte grapjes over haar tot schoonmaakster te maken bij haar eigen bedrijf.’
‘Ik wist het niet!’ gilde Rachel, terwijl ze zich naar me omdraaide. ‘Hoe had ik dat moeten weten? Je ziet eruit als… als een zwerver. Je rijdt in een aftandse auto. Je hebt me erin geluisd. Je hebt me erin geluisd.’
Ik lachte. Het was een droog, humorloos geluid.
‘Ik heb je niet bedrogen, Rachel. Ik bestond gewoon. Jij vulde de rest in met je eigen vooroordelen. Je zag een Honda en nam aan dat ik een mislukkeling was. Je zag een hoodie en nam aan dat ik arm was. Dat is niet mijn schuld.’
“Dat is jouw fout.”
« En eerlijk gezegd is dat precies de reden waarom je qua cultuur niet bij Helix past. »
Ik bracht de telefoon weer naar mijn mond.
“Marcus. Beëindig het contract van Rachel Miller onmiddellijk. Met ingang van nu. Beschouw dit als ernstig wangedrag en misbruik van de bevoegdheden van het bedrijf.”
« En Marcus, ja, zorg ervoor dat de juridische afdeling een sommatie stuurt om haar gebruik van onze merknaam te staken. Als ik hoor dat ze het merk Helix ook maar gebruikt heeft om een gratis voorgerecht in een restaurant te regelen, wil ik dat ze tot op het bot wordt aangeklaagd. »
‘Begrepen,’ zei Marcus. ‘Het is geregeld. Haar toegang is ingetrokken. Haar badge werkt maandag niet.’
« Nee! » schreeuwde Rachel.
Ze sprong naar voren en greep mijn arm.
“Dit kan niet. Je kunt me niet op een zaterdag ontslaan. Dit is illegaal. Ik ga je aanklagen. Mijn vader kent advocaten.”
Ik trok mijn arm weg en klopte het stof van de mouw van mijn hoodie, waar ze me had aangeraakt.
‘Je hebt een proeftijd, Rachel. Ik kan je ontslaan omdat je de verkeerde kleur sokken draagt. Maar je ontslaan omdat je de CEO in het openbaar vernedert en liegt over de bedrijfsstrategie? Dat is een uitgemaakte zaak.’
“Bewaar het geld van je vader. Je hebt het nodig voor de huur.”
Rachel keek de kamer rond, wanhopig op zoek naar een bondgenoot. Ze keek naar haar vrienden, maar die staarden allemaal naar de vloer of hun drankjes, in een poging afstand te houden van de explosie. Ze keek naar haar vader.
‘Thomas,’ smeekte ze. ‘Je kent me. Je weet dat ik een goed mens ben. Zeg haar dat ze moet ophouden. Ze verpest – ze verpest je feest.’
Mijn vader Thomas keek me aan.
Voor het eerst in mijn leven zag ik angst in zijn ogen.
Hij keek naar de vrouw die hij dertig jaar lang had genegeerd, de dochter die hij een uur geleden nog een mislukkeling had genoemd, en hij besefte dat hij naar de machtigste persoon in de kamer keek.
‘Rachel,’ zei papa met een dunne stem, ‘ik denk… ik denk dat je moet gaan.’
Rachel hapte naar adem.
“Wat? Maar—”
“Tuin.”
Jarred keek haar niet aan. Hij liep naar de voordeur en deed die wijd open. De koele, frisse avondlucht stroomde naar binnen.
‘Ga weg,’ zei Jarred zachtjes.
