Vandaag wonen mijn dochter en ik in een klein appartement. Het is een nieuw begin, maar ook een wedergeboorte. Ik heb mijn passies herontdekt, ik schilder weer, ik adem. Het is niet makkelijk, maar het is een keuze die ik voor mezelf en voor haar heb gemaakt. Als mensen me vragen waarom ik ben vertrokken, antwoord ik simpelweg: « Soms zien kinderen de waarheid eerder dan volwassenen. » Het gaat niet om woede of wraak, maar om helderheid. Ik heb de beslissing genomen om te vertrekken, niet omdat ik David haatte, maar omdat ik het verdiende om geliefd en gerespecteerd te worden, en bovenal om te leven in een omgeving waar vertrouwen geen illusie was.
Dit huwelijk was geen mislukking. Integendeel, het heeft me belangrijke lessen geleerd: de waarheid komt altijd aan het licht, en soms is het moediger om te vertrekken dan te blijven. Soms schreeuwen vrouwen niet; ze wachten gewoon op het juiste moment om te vertrekken. Wanneer de beslissing eenmaal is genomen, is die vastberaden, weloverwogen en des te bevrijdender. Ik ben mijn leven niet kwijtgeraakt; ik heb mijn vrijheid teruggewonnen. En dat is het grootste geschenk dat ik mijn dochter en mezelf kon geven.
