En Clara voelde iets wat ze al jaren niet meer had gevoeld.
Opluchting.
Maanden later heropende het restaurant, hernoemd en herbouwd, een plek voor tweede kansen, en Clara schonk met vaste hand koffie in, niet langer verborgen, niet langer zwijgend, wetende dat het openen van een deur in een storm soms niet alleen levens redt, maar ook de machtsverhoudingen voorgoed verandert.
Levensles
Ware moed is niet luidruchtig of dramatisch; het is de stille beslissing om het juiste te doen wanneer niemand kijkt en de prijs ondraaglijk lijkt, want hoewel macht mensen tijdelijk het zwijgen kan opleggen, kan het de waarheid nooit uitwissen als iemand dapper genoeg is om die te laten zien.