Onze nieuwe oppas bleef mijn moeder meenemen voor ‘wandelingen’ – toen ik het geluid van de deurbel beluisterde, schrok ik me rot.

We bewogen ons met een gevoel van opluchting richting de fase van het « lege nest ».

En dan is er nog mijn moeder.

Mijn moeder is 82. Mentaal is ze nog zo scherp dat ze je met één rake opmerking in tweeën kan splijten, maar haar lichaam laat haar in de steek. In januari gleed ze uit in de keuken, viel en brak haar heup. Plotseling zat de fel onafhankelijke vrouw die vroeger haar eigen gazon maaide, vastgekluisterd aan een relaxstoel en telde ze haar pijnstillers.

Mijn vader overleed op 73-jarige leeftijd aan een plotselinge beroerte. Het ene moment stond hij nog met me te discussiëren over of ik te streng was met mijn cijfers; het volgende moment was hij er niet meer. Hij had zijn hele leven hard gewerkt en mijn moeder een meer dan comfortabel leven nagelaten: landbouwgrond, aandelen, het huis waar ze al 40 jaar woonden. Iedereen in ons kleine stadje wist dat ze stilletjes rijk was, ook al kocht ze nog steeds goedkope ontbijtgranen.

Na de heupfractuur stelde de maatschappelijk werker van het ziekenhuis voorzichtig voor om naar een mantelzorger te kijken. Ik kon er niet fulltime voor haar zijn; ik werk nog steeds. Mark werkt ook. Mijn kinderen hebben hun eigen leven. Moeder had geen verpleeghuis nodig, alleen iemand die haar kon helpen met mobiliteit, medicijnen, koken en haar veiligheid kon waarborgen.

Dus ik deed wat een verantwoordelijke dochter hoort te doen en begon met het interviewen van verzorgers.

Daar komt Alyssa binnen.

Zesentwintig. Een kalme glimlach. Een zachte stem. Ze kwam bij haar moeder thuis aan in een lichtblauwe dokterskleding, met een net knotje in haar haar en sportschoenen die er serieus uitzagen. Ze had een map onder haar arm. Een map.