Hij haalde een tweede map tevoorschijn, die dikker was dan de eerste.
« Op basis van mijn onderzoek en het vergelijken van genetische markers die beschikbaar zijn in openbare stamboomdatabases, hebben we overeenkomsten gevonden. »
Hij schoof een foto over de beschadigde formica tafel.
« Marcus lijkt de biologische zoon te zijn van Victor Embry . Hij was een personal trainer met wie uw vrouw in 2012 een relatie had. »
Victor Embry. De naam trof me als een mokerslag in mijn maag. Ik herkende hem. Lenora had erop gestaan om « in vorm te komen » nadat we getrouwd waren. Personal training, drie keer per week. Ik betaalde voor elke sessie. Ik betaalde zelfs de rekening voor de sessies waarin mijn vrouw zwanger werd van een andere man. Ik herinner me dat ik hem de hand schudde en hem bedankte voor zijn hulp aan Lenora’s « zelfvertrouwen ».
‘Jolene’s biologische vader is waarschijnlijk Raymond Costa ,’ vervolgde Clyde, terwijl hij nog een foto op de stapel schoof. ‘Hij was de baas van je vrouw bij het marketingbureau waar ze van 2014 tot 2016 werkte.’
Raymond Costa. De man die haar promotie gaf. De man die haar meenam op ‘zakenreizen’ naar San Francisco. De man die ik had uitgenodigd voor een kerstfeestje bij ons thuis, waar ik mijn beste wijn voor hem inschonk terwijl hij naar mijn dochter keek – zijn dochter – die op het kleed speelde.
‘En Wyatt?’ vroeg ik, terwijl ik me schrap zette tegen de tafelrand. ‘Wie is het?’
Clyde aarzelde. Hij nam een slokje koffie en keek me aan met een blik die verder ging dan medelijden. Het was verdriet.
“Deze… deze wordt moeilijk om aan te horen, Crawford. Moeilijker dan de andere.”
« Zeg eens. »
« Het lijkt erop dat Dennis Chandler de biologische vader van Wyatt is . »
De wereld stond stil. Het lawaai van het restaurant verdween. Het bloed trok zo snel uit mijn gezicht weg dat ik duizelig werd.
Dennis.
Mijn jongere broer. Mijn getuige. De oom die op elk verjaardagsfeest en met Kerstmis kwam. De man die ik meer vertrouwde dan wie dan ook op aarde, behalve Lenora zelf. De man die met me op mijn veranda bier dronk en klaagde over zijn vrijgezellenbestaan, terwijl zijn zoon in mijn logeerkamer sliep.
‘Weet je het zeker?’ stamelde ik, terwijl ik de gal die in mijn keel opsteeg probeerde te onderdrukken.
“De genetische markers liegen niet, meneer Chandler. Het spijt me.”
Ik zat daar lange tijd. Vijftien jaar. Drie kinderen. Honderdduizenden dollars. Een heel leven gebouwd op een fundament van zand en verraad. En Lenora – ze had de brutaliteit, de pure, onvervalste onbeschaamdheid – om alimentatie te eisen. Ze wilde dat ik de gevolgen van haar ontrouw nog twintig jaar zou financieren. Ze wilde dat ik voor het kind van mijn broer zou betalen.
‘Wat moet ik nu doen?’ vroeg ik.
Clyde leunde achterover in zijn stoel en sloeg zijn armen over elkaar. Het neonlicht wierp diepe schaduwen over zijn gezicht.
‘Dat is aan jou. Je kunt die scheidingspapieren tekenen, het geld betalen en het slachtoffer worden. Of,’ hij boog zich voorover, zijn ogen glinsterend met een harde, koude blik, ‘je kunt met deze documenten naar de rechtbank gaan en toekijken hoe haar hele plan in duigen valt.’
‘Ze zal zeggen dat ik de kinderen in de steek laat,’ zei ik, terwijl die gedachte me diep in mijn hart brak.
‘U zult zeggen dat ze vaderschapsfraude heeft gepleegd,’ wierp Clyde tegen. ‘Dat is een misdrijf in deze staat. Dat is reden voor nietigverklaring van de alimentatieverplichting en mogelijk strafrechtelijke vervolging.’
Strafrechtelijke aanklachten. Tegen de vrouw van wie ik hield. Tegen de moeder van de kinderen die me papa noemden.
‘Hier moet ik even over nadenken,’ zei ik.
‘Je hebt nog zesendertig uur tot de laatste hoorzitting,’ zei Clyde, terwijl hij een briefje van twintig dollar op tafel legde voor de rekening. ‘Denk snel, Crawford. Zodra je dat papier hebt getekend, doet de waarheid er niet meer toe.’
Terug in de rechtszaal leek de temperatuur wel tien graden te dalen toen rechter Castellan de rapporten voor de tweede keer las. Zijn gezicht bleef neutraal en professioneel, maar ik zag de verandering in de sfeer. De sympathie voor de « verlaten vrouw » was verdwenen, vervangen door een kille, harde blik.
‘Mevrouw Chandler,’ klonk de stem van de rechter ijzig. ‘Heeft u een reactie op deze documenten?’
Lenora stond nu overeind. Ze klemde zich zo stevig vast aan de rand van de tafel van de verdachte dat haar knokkels spierwit waren. Haar zorgvuldig bewaarde kalmte – de rouwende moeder, de onrechtvaardig behandelde echtgenote – was als sneeuw voor de zon verdwenen. Ze keek naar mij, toen naar de rechter, toen naar haar advocaat, zoekend naar een houvast dat er niet was.
‘Die tests zijn nep,’ stamelde ze, haar stem hoog en dun, bijna hysterisch. ‘Hij liegt! Hij probeert gewoon zijn verantwoordelijkheden te ontlopen! Hij is gierig! Hij haat het dat ik verder ga met mijn leven!’
‘Deze tests zijn uitgevoerd door Geneva Diagnostics , een gecertificeerd laboratorium met AABB-accreditatie,’ onderbrak rechter Castellan, terwijl hij de documenten met twee vingers omhoog hield alsof ze besmet waren. ‘Ze tonen een kans van nul procent dat meneer Chandler de biologische vader is. Nul. Mevrouw Chandler, ik vraag het u nogmaals, en ik herinner u eraan dat u onder ede staat. Is er ook maar enige mogelijkheid dat deze resultaten juist zijn?’
De rechtszaal wachtte. Zelfs de stenografe stopte met typen, haar handen zweefden boven de toetsen.
Ik keek naar mijn vrouw. Ik keek naar de vrouw die me vijftien jaar lang elke dag had voorgelogen. Ik zag de radertjes in haar ogen draaien, de wanhopige berekeningen. Ik zag het moment waarop ze besefte dat er geen uitweg meer was. Het moment waarop de rekensom niet meer klopte.
‘Ik…’ begon ze, maar stopte toen. ‘Ik wil met mijn advocaat spreken.’
‘Uw advocaat staat pal naast u,’ snauwde de rechter.
Desmond Pratt keek alsof hij zich net realiseerde dat hij in drijfzand stond. De haai was verdwenen; in zijn plaats stond hij als een hert in de koplampen. Hij wist dat als hij hierop doorzette, hij sancties kon krijgen voor het indienen van een frauduleuze claim, zelfs als hij niet wist dat het frauduleus was.
‘Edele rechter,’ zei Pratt, terwijl hij zijn stropdas losmaakte en het zweet op zijn voorhoofd parelde. ‘Ik heb tijd nodig om deze documenten met mijn cliënt door te nemen. Dit is… zeer ongebruikelijk.’
‘Wat onregelmatig is, advocaat, is dat uw cliënt kinderalimentatie eist voor drie kinderen die kennelijk niet de vader zijn van de verweerder,’ zei de rechter, terwijl hij de papieren op de bank smeet. Het geluid galmde als een schot. ‘Mevrouw Chandler. Rechtstreeks. Zijn deze kinderen biologisch verwant aan meneer Chandler?’
Stilte. Dikke, verstikkende stilte.
