Ze gebaarde naar de menigte.
‘Ik ben misschien een prinses, Liam. En ik ben misschien verwend. Maar ik ben niet degene die in een cel belandt.’
Liams gezicht vertrok in een afzichtelijke grimas. Zijn masker viel af. Hij greep haar arm vast, zijn greep werd pijnlijk. « Jij kreng! Je hebt me erin geluisd! »
“Haal je handen van haar af!”
Clara’s vader sprong over de reling. Drie gespierde bewakers – ingehuurd door Clara, niet door de locatie zelf – werkten Liam tegen de grond.
Liam schreeuwde en sloeg wild om zich heen op de marmeren vloer. Mevrouw Gable probeerde naar de zij-uitgang te rennen, maar ze werd tegengehouden door Clara’s bruidsmeisjes, die met de armen over elkaar stonden en genoten van het schouwspel.
Clara keek neer op Liam, die in zijn dure smoking tegen de grond gedrukt lag.
« Ik heb niet ‘ja’ gezegd, » zei Clara in de microfoon. « Ik zei: ‘Ik weet het’. »
Ze liet de microfoon vallen. Plof.
Ze draaide zich om, pakte haar zware sleep op en begon terug te lopen door het gangpad.
Maar ze was nog niet klaar.
Deel 5: De rekening
Toen Clara de enorme dubbele deuren van de balzaal bereikte, bleef ze staan.
De locatiebeheerder, de hoofdcateraar en de bloemist blokkeerden de uitgang. Ze zagen er woedend uit.
« Mevrouw Vance! » riep de manager. « Waar gaat u heen? De factuur is nog niet betaald! We hebben nu $500.000 nodig! »
Clara glimlachte lieflijk. Ze wees naar het altaar, waar Liam door de beveiliging overeind werd geholpen en mevrouw Gable aan het hyperventileren was.
‘Oh, ik ben niet de presentatrice,’ zei Clara. ‘Ik heb niets getekend.’
‘Wat?’ De manager keek naar zijn klembord.
‘Kijk de contracten maar na,’ zei Clara. ‘Liam Gable heeft ze ondertekend. Mevrouw Gable heeft als borgsteller meegetekend. Ze zijn wettelijk aansprakelijk voor het hele evenement.’
De manager bekeek de handtekening. Liam Gable.
“Maar… hij zei dat je het geld overmaakte!”
‘Hij heeft gelogen,’ haalde Clara haar schouders op. ‘Dat doet hij vaker. Ik raad je aan zijn creditcard te pakken voordat de politie hem meeneemt. Ik heb gehoord dat hij van plan was een Ferrari te kopen, dus misschien kun je zijn zakken controleren.’
Clara liep langs hen heen.
Achter haar brak de chaos uit. De verkopers verdrongen zich rond Liam en zijn moeder.
« Meneer Gable! We hebben betaling nodig! »
« Mijn bloemen zijn al geplukt! U bent me veertigduizend dollar schuldig! »
« Ik ga de incassoafdeling bellen! »
Mevrouw Gable snikte luid. « We hebben het niet! Ze heeft het beloofd! Controleer haar rekening! »
Clara bleef even in de deuropening staan. Ze pakte haar telefoon en stuurde een sms’je naar Liams nummer. Hij kon het nu niet lezen, maar de politie zou het zien wanneer ze hem als getuige zouden ondervragen.
Clara: Ik heb je geld niet gestolen, Liam. Ik heb het alleen anders besteed. Ik heb de 500.000 dollar die ik aan de bruiloft wilde uitgeven, gedoneerd aan de St. Jude Mental Health Research Wing. Op jouw naam. Je bent eindelijk een filantroop. Graag gedaan.
Buiten werd het gehuil van de sirenes steeds luider.
Clara’s vader stond bij de limousine te wachten. Hij keek naar zijn dochter. Hij keek naar de chaos binnenin.
‘Je wist het al twee maanden?’ vroeg hij.
‘Ik moest een zaak opbouwen, papa,’ zei Clara. ‘Samenzwering tot ontvoering is een lastige aanklacht om hard te maken zonder bewijs. Ik had de huwelijkscontracten nodig om ze eerst failliet te laten gaan.’
Haar vader schudde zijn hoofd, met een mengeling van angst en trots in zijn ogen. ‘Herinner me eraan dat ik je nooit boos moet maken, lieverd.’
‘Goed idee,’ zei Clara.
Politiewagens remden met gierende banden voor het hotel. Agenten renden naar binnen.
Clara stapte in de limousine. « Naar het vliegveld, alstublieft. »
Deel 6: De laatste lach
Drie uur later
De Gulfstream-jet stabiliseerde zich op 40.000 voet. De cabine was stil en rook naar leer en dure champagne.
Clara zat in een vensterbank, gekleed in een kasjmier trainingspak. Ze was alleen. Geen bruidegom. Geen schoonmoeder. Alleen maar rust.
Ze vloog naar de Malediven – naar het privé-eiland dat Liam voor haar had geboekt voor haar “inzinking”. Maar ze ging er niet heen om haar verstand te verliezen. Ze ging erheen om te zonnen.
Ze greep in haar handtas en haalde er het fluwelen doosje uit. Het Patek Philippe-horloge.
Ze opende het. Het goud ving het zonlicht op dat door het raam naar binnen scheen.
Het was een prachtig horloge. Liam was er dol op geweest. Hij had er met zoveel verlangen naar gekeken.
‘U had gelijk, mevrouw Gable,’ fluisterde Clara naar de lege stoel tegenover haar. ‘Ik ben een verwend meisje.’
Ze haalde het horloge uit de doos. Ze deed het om haar eigen pols. Het was een beetje groot, een beetje mannelijk, maar het zag er krachtig uit.
‘En rijke meisjes,’ vervolgde ze, ‘kunnen zich de beste advocaten van het land veroorloven. Mijn juridisch team zorgt ervoor dat je geen cel met uitzicht in Zwitserland krijgt. Je krijgt een cel op Rikers Island met een kamergenoot.’
Ze nam een slokje champagne.
Ze pakte haar telefoon. Ze opende haar contactenlijst.
Liam Gable.
Mevrouw Gable.
Ze klikte op Alles selecteren. Ze klikte op Verwijderen.
Vervolgens opende ze haar fotogalerij. Ze scrolde naar de foto’s van hen – het gelukkige stel, de verlovingsfoto’s, de leugens.
Ze heeft ze allemaal verwijderd.
Het scherm werd zwart.
Clara keek uit het raam. De wolken beneden leken op een zachte, witte deken. Ze had twee maanden lang onder een bed gekropen, doodsbang, een rol gespeeld en haar adem ingehouden.
Nu kon ze weer ademhalen.
Ze sloot haar ogen en luisterde naar het gebrul van de straalmotoren. Het was niet zomaar lawaai. Het was het geluid van haar leven dat opnieuw begon.
Ze was geen slachtoffer. Ze was geen prinses. Ze was de koningin van het schaakbord, en schaakmat had nog nooit zo zoet gesmaakt.
