Toen mijn zus haar zwangerschap aankondigde, maanden na mijn miskraam, dacht ik dat het ergste verdriet achter me lag. Ik had het mis. Op haar gender reveal-feestje ontdekte ik een verraad zo diepgaand dat het alles wat ik dacht te weten over de mensen van wie ik het meest hield, aan diggelen sloeg.
Mijn naam is Oakley, en zes maanden geleden verloor ik mijn baby na 16 weken zwangerschap.
Ze vertellen je niet hoe dit soort verdriet voelt. Hoe het je van binnenuit uitholt, waardoor je als een lege huls rondloopt. Hoe elke zwangere vrouw die je op straat ziet voelt als een persoonlijke aanval. En hoe je lichaam je verraadt door er nog steeds een beetje zwanger uit te zien, ook al is er niets meer te zien.
Een vrouw in tranen | Bron: Unsplash
Mijn man, Mason, zou mijn steun en toeverlaat zijn gedurende deze hele periode. De eerste week was hij dat ook. Hij hield me vast terwijl ik huilde. Hij zette thee voor me die ik niet opdronk. God, hij zei precies de juiste dingen over hoe we het opnieuw zouden proberen en hoe we hier samen doorheen zouden komen.
Vervolgens begon hij zich langzaam van me af te wenden.
« Ik heb een zakenreis naar Greenfield, » zei hij eens, terwijl hij kleren in een koffer gooide.
« Alweer een? Je bent pas twee dagen geleden teruggekomen. »
« Het gaat om de Henderson-rekening, schat. Je weet hoe belangrijk dit is. »
Ik wist het wel. Of tenminste, dat dacht ik. Mason werkte in commercieel vastgoed en de Henderson-klant was zogenaamd zijn gouden kans om partner te worden. Dus ik glimlachte, kuste hem gedag en bracht nog drie nachten alleen in ons bed door, starend naar het plafond, me afvragend waarom verdriet zoveel zwaarder voelt als je het alleen draagt.
Close-up van een nadenkende vrouw | Bron: Unsplash
Na twee maanden was Mason nauwelijks nog thuis. Als hij er wel was, was hij afstandelijk en afgeleid. Hij keek naar zijn telefoon en glimlachte naar iets, maar als hij merkte dat ik keek, verdween die glimlach.
« Wie stuurt je berichtjes? » vroeg ik eens.
‘Gewoon werkgerelateerde zaken,’ zei hij, zonder me aan te kijken.
