Na de dood van mijn ouders nam mijn tante hun geld en gaf me weg – 20 jaar later werd ik aangenomen als haar huishoudster.
« Mijn excuses, mevrouw. Het is druk op de weg. »
« Excuses, » mompelde ze. « Begin maar in de woonkamer. De vrouw van de burgemeester komt weer even langs. »
‘Ja, mevrouw,’ zei ik. Toen ik mijn spullen neerzette, voegde ik eraan toe: ‘Trouwens, ik heb iets voor u meegebracht.’
Haar wenkbrauwen gingen omhoog, een vleugje wantrouwen flikkerde in haar ogen. « Voor mij? »
Een oudere vrouw die opzij kijkt | Bron: Midjourney
‘Ja, mevrouw,’ zei ik kalm. ‘Gewoon een kleine verrassing. Ik dacht dat u dat wel zou waarderen.’
Ze snoof. « Dat zullen we nog wel zien. »
Ik glimlachte flauwtjes en draaide me om, mijn hart bonzend in mijn keel.
Want dit keer was ik er niet alleen om schoon te maken.
Ik was daar om het spook uit mijn verleden onder ogen te zien.
***
Toen Diane een uur later beneden kwam, zag ze er zoals altijd kalm uit. Maar dat veranderde op het moment dat ze de salontafel zag.
In het midden stond een kleine, ingelijste foto.
Het toonde een man en een vrouw die op een picknickkleed zaten met hun armen om een lachend driejarig meisje in een geel zomerjurkje.
Een picknickmand | Bron: Pexels
Diane’s hand trilde toen ze ernaar reikte. « Waar heb je dit vandaan? »
Ik richtte me langzaam op, de stofdoek nog in mijn hand. « Zeg het maar. »
« Dat is— Dat is mijn nichtje, » stamelde ze.
