Een motorrijder stopte op de snelweg om een zwerfhond te redden, maar het halsbandje met het naamplaatje deed hem op zijn knieën vallen en in tranen uitbarsten. Ik zag het gebeuren vanuit mijn auto, drie voertuigen verderop.
Ik zag hoe een enorme man in een leren vest zijn Harley aan de kant zette, naar een magere, rillende hond liep die tegen de vangrail gedrukt stond, en vervolgens in elkaar zakte alsof hij was neergeschoten.
Ik dacht dat hij een hartaanval kreeg. Ik stopte de auto en rende naar hem toe.
Die ochtend hing er een dikke mist op Route 57. Het zicht was misschien vijftig meter. Gevaarlijke omstandigheden voor elke automobilist, laat staan voor een motorrijder. Maar deze man was toch gestopt. Voor een hond.
Toen ik bij hem aankwam, zat hij geknield in het grind, de snuit van de hond in zijn gehandschoende handen geklemd, te snikken. Geen stille tranen. Diepe, keelachtige snikken die zijn hele lichaam deden schudden.
‘Meneer? Meneer, gaat het goed met u? Heeft u hulp nodig?’
Hij gaf geen antwoord. Hij bleef maar staren naar het kleine labeltje dat aan de versleten halsband van de hond hing.
De hond was er slecht aan toe. Vervilt vacht. Ribben zichtbaar. Trillend van de kou of angst, of allebei. Maar hij gromde niet en rende niet weg. Hij likte de motorrijder in zijn gezicht. Alsof hij hem kende.
‘Meneer?’ probeerde ik opnieuw.
Eindelijk keek hij naar me op. Zijn ogen waren rood, zijn baard nat van de tranen.
‘Dit is de hond van mijn vrouw,’ stamelde hij. ‘Mijn vrouw is drie jaar geleden overleden. Haar zus heeft de hond meegenomen en is naar Florida verhuisd. Ze zei dat ze voor hem zou zorgen, voor altijd.’
Hij hield het label aan de halsband omhoog. Ik boog me voorover om het te lezen.
“Koekje. Als je het vindt, bel dan Sarah Jenkins.” Een telefoonnummer staat eronder.
