Mijn zus heeft de kinderbescherming gebeld terwijl ik in het ziekenhuis voor mijn leven vocht. Toen ik erachter kwam waarom, moest ik haar een lesje leren.
Haar toon werd ijzig koud. « Dat zullen we nog wel zien. »
Ik besefte toen nog niet dat ze het letterlijk bedoelde. Ik wist niet dat ze al iets aan het plannen was dat bijna alles wat ik nog had, zou vernietigen.
Een vrouw die recht vooruit kijkt | Bron: Midjourney
Een paar weken later ging alles snel bergafwaarts.
Mijn zwangerschap van Hazel was vanaf het begin zwaar. Ik had pre-eclampsie, constante infecties en een uitputting die voelde alsof mijn botten werden verbrijzeld.
Na haar geboorte dacht ik dat het beter zou gaan, maar dat gebeurde niet. Ik kreeg ernstige nierproblemen waardoor ik constant pijn had en sommige dagen nauwelijks kon staan.
Op een ochtend was ik ontbijt aan het maken voor Noah toen de kamer begon te draaien. Het volgende moment lag ik op de keukenvloer en zag ik Noah huilen, met Hazels flesje in zijn kleine handjes.
« Mama, word wakker! » bleef hij roepen, zijn stem trillend.
Een klein jongetje | Bron: Pexels
Ik wist mezelf overeind te hijsen, mijn hoofd bonkte. Ik wist dat ik hulp nodig had. Ik slikte mijn trots in en belde Hailey.
‘Alstublieft,’ smeekte ik toen ze antwoordde. ‘Kunt u me een paar uurtjes helpen? Ik voel me niet goed en ik moet gewoon even rusten.’
Ze zuchtte dramatisch, alsof ik haar had gevraagd een nier af te staan. « Goed. Maar je bent me iets verschuldigd, Liv. »
