Ik liet het toe.
Ze bleef terugkomen. Op tijd. Klaar om te werken. Geen shortcuts. Geen zelfmedelijden. Ze luisterde naar de verhalen van andere vrouwen en deelde alleen stukjes van haar eigen verhaal als dat hen hielp zich minder alleen te voelen. Langzaam veranderde er iets.
Enkele maanden later kwam ze met een idee naar me toe: een programma voor vrouwen die hun leven weer op de rails proberen te krijgen na een relatiebreuk, financiële rampspoed of een problematisch huwelijk. Praktische hulpmiddelen, openhartige gesprekken en echte verantwoordelijkheid.
Het was een goed idee, zelfs belangrijk. Dus hebben we het samen gerealiseerd.
Niet meer als de zussen die we ooit waren. Die versies van onszelf waren allang verdwenen. Maar als twee vrouwen die gebroken waren geweest en zichzelf weer hadden opgebouwd, die hadden geleerd dat genezing de pijn niet uitwist, maar juist hervormt.
Vergeving vond niet in één moment plaats. Er was geen dramatische verzoening. Het kwam langzaam, door herhaalde handelingen in de loop der tijd. Niet vergeten. Niet doen alsof. Gewoon iets nieuws planten waar iets ouds was verbrand.
Wat er tussen ons ontstond, was niet de relatie die we ooit hadden.
Het was iets sterkers — eerlijk, veerkrachtig, verdiend.
Zij veranderde. Ik veranderde. En op de een of andere manier was dat genoeg.
