‘Nooit,’ beloofde ik.
We brachten de zondagen door op de markt en in het park. Toen hij zes was, maakte ik een foto van hem die ik mee terugnam uit Miami – die met zijn brede glimlach onder de magnolia.
‘Op een dag koop ik een groot huis voor je, zodat je niet meer zo hard hoeft te werken,’ zei hij tegen me. Ik heb mijn belofte gehouden.
Jaren gingen voorbij. Robert studeerde bedrijfskunde en verhuisde naar Miami. Ik was trots. Hij ontmoette Holly op een conferentie. In het begin was ze vriendelijk, zelfs liefdevol, en noemde ze me ‘mama’. Maar toen veranderde alles langzaam. De telefoontjes werden kort. De bezoekjes verdwenen. Er was altijd wel een excuus.
Ik hield mijn mond dicht, in de veronderstelling dat het maar tijdelijk was.
En toen kwam de bruiloft. Ik had twintigduizend dollar gespaard om hen te helpen. Toch zaten Holly’s ouders op hun trouwdag op de eerste rij, het bruidspaar op de tweede rij en ik – de moeder van de bruidegom – op de derde.
Moeder-zoon dans? Holly veranderde dat. Robert danste eerst met haar, en daarna met haar moeder. Ik heb nog twee korte minuten aan het einde.
« Holly wilde iets moderns, » legde hij uit.
‘Oké,’ loog ik.
Na de bruiloft trok hij zich nog verder terug. Telefoongesprekken duurden maar een paar minuten. Vakanties waren « ingewikkeld ». Toen Ethan geboren werd, werd me na slechts drie dagen gevraagd te vertrekken, zodat Holly’s moeder hem kon vervangen.
Toch heb ik het geprobeerd. Ik stuurde cadeautjes. Ik reageerde op hun foto’s. Ik heb ooit bijna negenhonderd dollar uitgegeven om hem zijn favoriete verjaardagstaart te sturen. Zijn reactie: « Dankjewel, mam. »
Ik bracht Kerstmis alleen door, starend naar een oude foto van de zesjarige Robert, en me afvragend waar ik de fout in was gegaan.
Toch bleef ik hoop houden.
Die hoop bracht me op de bus voor Ethans verjaardag. Maar toen Robert me vroeg zijn huis te verlaten, besefte ik dat dit geen fase was. Mijn zoon had een wereld gekozen waar ik niet meer thuishoorde.
Thuis huilde ik om al die jaren dat ik voor hem had gezwegen. Toen kwam dat paniekerige telefoontje om 2 uur ‘s nachts, waarin hij vijftigduizend dollar eiste.
Hij gaf uiteindelijk toe dat hij en Holly een vreselijke investering hadden gedaan, dat ze werden aangeklaagd en dat ze hun huis dreigden te verliezen. Ik vroeg waarom ze niet naar de bank of haar rijke ouders waren gegaan. Hij zei dat die allebei al hadden geweigerd
