Mijn zoon vond een eenogige teddybeer in de modder – die nacht fluisterde hij zijn naam en smeekte: ‘Help me’.
« Ja. Leek hij anders de laatste keer dat jullie samen speelden? »
Mark fronste zijn wenkbrauwen. « Hij wilde geen tikkertje spelen. Hij wilde gewoon zitten. Hij zei dat het nu lawaaierig was in zijn huis. »
Dat trok mijn aandacht. « Zei hij waarom? »
Mark haalde zijn schouders op. « Hij zei dat zijn moeder het druk had. En dat volwassenen niet luisteren als je ze iets vertelt. »
« Leek hij anders de laatste keer dat jullie samen speelden? »
« Heeft hij je ooit verteld waar hij woonde? »
Mark knikte. « Het blauwe huis, een blok verderop van het park. We komen erlangs als we op zondag wandelen. »
« Die met de witte bloemen bij de brievenbus? »
Mark knikte.
Ik wist wat ik vervolgens moest doen.
« Heeft hij je ooit verteld waar hij woonde? »
Nadat ik Mark naar school had gebracht, ging ik niet meteen naar mijn werk.
Ik reed naar het blauwe huis waar Leo woonde.
Ik zei tegen mezelf dat ik het alleen maar even checkte. Dat ik wel een reden zou verzinnen als dat nodig was. Ik had verder geen plannen gemaakt, want plannen zou betekenen dat ik moest toegeven dat ik me zorgen maakte.
Toen ik klopte, ging de deur niet meteen open.
Ik hoorde beweging binnen. Een tv. Stemmen die door elkaar liepen.
Ik reed naar het blauwe huis waar Leo woonde.
Eindelijk gaf Leo’s moeder antwoord.
Ze keek verrast toen ze me zag, en vervolgens beschaamd, alsof ze zelf ook in haar eigen leven overvallen was.
‘Oh, hallo,’ zei ze. ‘Jij bent Marks vader, toch?’
‘Dat ben ik,’ zei ik opgelucht dat ze het zich herinnerde. ‘Sorry dat ik je stoor. Ik weet dat dit willekeurig is.’
Ze glimlachte beleefd. « Het is goed. Wat is er aan de hand? »
Ze leek verrast me te zien.
« Ik wilde even naar Leo vragen, » zei ik. « Mark vraagt zich af waarom hij hem niet in het park heeft gezien. »
Haar glimlach verdween.
« Oh ja. We zijn net aan het wennen. Ik heb promotie gekregen op mijn werk, en het is een beetje hectisch geweest. Ik heb niet zoveel tijd meer als vroeger. »
Ik knikte. « Ik vind het heel ongemakkelijk om dit te doen, maar we moeten het over je zoon hebben. Het gaat niet goed met hem. »
Haar glimlach verdween.
Ze trok haar wenkbrauwen op. « Wat weet jij nou over mijn zoon? »
Ik vertelde haar de waarheid – maar wel voorzichtig – over de beer, het apparaatje erin en hoe Leo het had gebruikt om mijn zoon om hulp te smeken.
Ze bedekte haar mond met haar hand terwijl ik sprak.
« Oh mijn God, » zei ze zachtjes. « Leo… »
Ik vertelde haar de waarheid, maar wel op een voorzichtige manier.
Ze vertelde me dat Leo de laatste tijd niet zichzelf was.
Ze had geprobeerd tijd vrij te maken om samen naar het park te gaan, maar ze moest vaak in het weekend werken om haar nieuwe taken op het werk bij te kunnen houden.
Ik ben er bijna een uur gebleven.
