Ik heb 19.000 dollar uitgegeven aan de bruiloft van mijn zoon – al mijn spaargeld – in de overtuiging dat ik hem daarmee een laatste blijk van liefde gaf .
In plaats daarvan zag ik hoe hij me voor de ogen van tweehonderd mensen uitwiste.
Mijn naam is Stephanie. Ik ben zeventig jaar oud en al bijna een halve eeuw ben ik Ethans moeder in alle opzichten die ertoe doen. Ik adopteerde hem toen hij vijf was – een trillend jongetje met holle ogen dat ‘s nachts wakker werd en schreeuwde om ouders die nooit meer de deur binnen zouden komen. Ik werkte twee banen om hem een warm bed, een stabiele jeugd en een toekomst te geven die veel groter was dan alles wat ik ooit had gehad.
Ik ben nooit hertrouwd. Ik heb nooit meer kinderen gekregen. Alles in mijn leven – elke salarisstrook, elke droom die ik heb laten varen – was voor hem.
En toch… die avond deed hij alsof ik een vreemde was.
Ethan ontmoette Ashley drie jaar geleden, en vanaf het begin keek ze me aan alsof ik iets was dat aan haar schoen vastgeplakt zat. Haar moeder, Carol, was het type vrouw dat naar liefdadigheidsgala’s ging, strandhuizen verzamelde en er zonder enige moeite trots op was om iedereen daaraan te herinneren. In vergelijking met haar was ik slechts een ouder wordende weduwe in een bescheiden appartement met handen die nog steeds de littekens van het fabriekswerk droegen.
Ashley zei het niet hardop, maar ik hoorde het in elke neerbuigende glimlach:
Jij hoort niet thuis in onze wereld.
Al snel begon Ethan zich te gedragen alsof hij het met haar eens was.
De telefoontjes werden minder. Vakanties werden haastige bezoekjes. Hij gaf me geen afscheidsknuffel meer. Het leek wel alsof hoe meer zijn leven gepolijst werd, hoe meer hij zich schaamde voor de vrouw die hem had opgevoed.
Op een middag kwam hij langs en ging in mijn woonkamer zitten met de stijfheid van iemand die slecht nieuws brengt.
‘We hebben geld nodig voor de bruiloft,’ zei hij botweg. ‘Ashley’s ouders hebben hun deel betaald. Nu hebben we jouw bijdrage nodig.’
‘Hoeveel?’ vroeg ik, terwijl ik me schrap zette.
« $19.000. »
Hij zei het op de manier waarop iemand koffie bestelt: moeiteloos, alsof hij er recht op had.
‘Dat is al mijn spaargeld,’ fluisterde ik.
Hij knipperde niet eens met zijn ogen.
‘Als je van me hield,’ antwoordde hij, ‘zou je niet aarzelen.’
Er is iets in mij stilletjes gebroken, als een bord dat van tafel glijdt en in stukken op de grond valt.
Maar ik gaf het hem toch. Want moeders houden niet op met liefhebben, zelfs niet als het pijn doet. Ik ging naar de bank, haalde al mijn geld op en stopte de cheque in zijn hand.
Hij omhelsde me niet. Hij huilde niet. Hij glimlachte zelfs niet.
Hij zei alleen maar: « Ashley zal dit waarderen. »
De maanden die volgden waren vernederend.
Ashley dicteerde alles: het kleurenpalet, de tafelindeling, zelfs waar ik mocht staan op familiefoto’s.
‘Niet te dichtbij,’ zei ze eens tegen de fotograaf. ‘Ik wil de esthetiek niet verpesten.’
Ethan zei niets. Geen woord ter verdediging van mij.
Toen ik vroeg of ik drie collega’s mocht uitnodigen – vrouwen die mijn zussen waren geweest in de moeilijkste tijden – trok Ashley haar neus op.
“Dit is een elegante bruiloft. We willen niets… ordinairs.”
De vrouwen die me hielpen Ethan op te voeden, waren niet goed genoeg om de bruiloft bij te wonen waarvoor ik betaalde.
Toch hield ik mezelf voor dat dit gewoon stress was. Dat ik mijn zoon terug zou krijgen zodra de bruiloft voorbij was. Dat hij, staand onder de lichtjes en bloemen, zich misschien zou herinneren wie hem door elke nachtmerrie heen had gesteund, wie alles voor hem had opgeofferd, wie hem onvoorwaardelijk liefhad.
Ik arriveerde vroeg op de trouwdag in een koraalkleurige jurk die me weer helemaal levendig maakte. Ik had hem zorgvuldig uitgekozen: een warme kleur, een bescheiden model, niets opvallends.
Ethan keek me even aan en fronste zijn wenkbrauwen.
