Ik dacht dat het een teken was. Of een grensmarkering. Iets onschuldigs en kinderlijks.
De volgende dag keek ik vanuit het raam toe hoe hij een sneeuwpop bouwde die groter was dan de anderen—breed, solide, zorgvuldig geplaatst bij de rand van het gazon waar het gras de straat raakte. Ik zag rode flitsen onder de sneeuw, maar ik was druk met het avondeten en dacht er niet veel van.
Die avond verbrak het geluid de stilte.
Een harde klap.
Een schreeuw.
Dan het onmiskenbare gebrul van stromend water.
We renden naar het raam.
De auto van onze buurman stond scheef bij de stoeprand. Een brandkraan—ooit verborgen onder de sneeuw—was geraakt, waardoor water de lucht in blies en de straat overstroomde. De sneeuwpop stond—of beter gezegd, zakte in—eromheen, duidelijk een grens markerend die nooit overschreden had mogen worden.
De waarheid was duidelijk.
Weer was hij op ons gazon gereden.
Deze keer waren er consequenties.
