Ik probeerde het opnieuw. Ik legde uit dat mijn zoon ze daar elke dag bouwde. Dat het voor hem belangrijk was. Dat het hem pijn deed om ze keer op keer vernietigd te zien.
De reactie veranderde nooit.
Onverschilligheid vermomd als praktisch gevat.
Daarna begon mijn zoon stiller naar binnen te komen.
Hij huilde niet—niet meteen. Hij zat aan tafel, laarzen nog aan, handen stevig om een mok warme chocolademelk geklemd, en vertelde me dat er weer een sneeuwpop weg was. Soms trilde zijn stem. Soms staarde hij gewoon naar de vloer.
Ik stelde voor ze dichter bij het huis te zetten. Ergens veiliger.
Hij schudde elke keer zijn hoofd.
« Die plek is waar ze thuishoren, » zei hij eenvoudig.
Zelfs op achtjarige leeftijd begreep hij iets belangrijks: hij deed niets verkeerd. En dat maakte het gebrek aan respect moeilijker te accepteren dan het verlies zelf.
