Ik ben 35, mijn zoon Nick is acht, en deze winter heeft onze hele buurt op een zeer harde manier een lesje geleerd over grenzen.
Het begon met sneeuwpoppen.
Niet één of twee. Een heel leger.
Elke dag na school stormde Nick de deur binnen, met roze wangen en stralende ogen.
‘Wie is Winston?’ vroeg ik, ook al wist ik het al.
‘De sneeuwpop van vandaag,’ zei hij dan, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Hij gooide zijn rugzak neer, worstelde met zijn laarzen en trok zijn jas scheef aan. De helft van de tijd bedekte zijn hoed één oog.
‘Het is goed zo,’ mopperde hij als ik probeerde mijn haar recht te trekken. ‘Sneeuwpoppen maakt het niet uit hoe ik eruitzie.’
Onze voortuin werd zijn werkplaats.
