Hij staarde naar de brief van de advocaat die op de salontafel lag.
Voor het eerst werd hij geconfronteerd met de waarheid.
Hij had zijn moeder onderschat.
En hij overschatte zichzelf.
Het South Wind Café was altijd al mijn favoriete plek in Bowers.
Een klein, gezellig plekje met houten tafels, zacht licht en de geur van versgebakken lekkernijen.
Vroeger kwam ik hier op zaterdag om een kopje thee te drinken, een boek te lezen en even mijn gedachten te verzetten.
Het was ook de plek waar ik het einde van het schooljaar met collega’s vierde. Waar ik Orin als kind mee naartoe nam voor speciale feestdagen. Waar ik zijn toelating tot de universiteit vierde.
Vandaag ben ik teruggekomen in een compleet andere hoedanigheid.
Niet als vaste klant.
Als iemand die komt om een familieconflict op te lossen.
Barl liep naast me, elegant en vol zelfvertrouwen in haar perfect op maat gemaakte ivoren pak.
Mijn voormalige student.
En nu mijn advocaat.
‘Weet je zeker dat je er klaar voor bent?’ vroeg ze, terwijl ze de deur openhield.
‘Hoe langer we het uitstellen, hoe moeilijker het wordt,’ antwoordde ik. ‘Bovendien hebben we ons voorbereid.’
In het café zag ik Orin meteen.
Hij zat aan een tafel verderop en tikte nerveus met zijn vingers op zijn koffiekopje.
Hij zag er niet goed uit.
Een gekreukeld pak.
Donkere kringen.
Stoppels.
De afgelopen dagen hadden hun tol geëist.
Ik kwam dichterbij.
‘Goedemiddag, Orin,’ zei ik. ‘Vind je het erg als juffrouw Quill en ik gaan zitten?’
Orin deinsde achteruit en keek op.
Hij moet zo diep in gedachten verzonken zijn geweest dat hij onze nadering niet heeft opgemerkt.
« Mama. »
Hij stond op en stootte daarbij onhandig de beker om.
Koffie werd over de tafel gemorst.
‘Ja,’ zei hij snel, ‘ik ben blij dat je gekomen bent.’
