Meneer Ashford boog zich voorover en legde een zware hand op het bureau. « Zoals u wellicht weet, zijn wij beiden advocaat. We zullen een strafzaak aanspannen wegens mishandeling. Daarnaast dienen we een civiele schadevergoedingseis in. We schatten de eerste vordering op ongeveer vijfhonderdduizend dollar. »
Het bedrag hing als een guillotineblad in de lucht. Een half miljoen dollar. Strafrechtelijke aanklachten. Mijn knieën voelden slap aan, de stevigheid van mijn benen begaf het onder het gewicht van de beschuldiging. Ik dwong mezelf rechtop te blijven staan en klemde me vast aan de rugleuning van de lege stoel tot mijn knokkels wit werden.
‘Waar is Lily ?’ vroeg ik. Mijn stem klonk vreemd in mijn eigen oren – stabieler dan ik me voelde, maar dun.
Directrice Delaqua schraapte haar keel. « Ze is in de ziekenboeg voor onderzoek. »
Op dat moment stapte agent Caldwell naar voren, vanwaar hij tot dan toe een stille wachter bij het raam had gestaan. Hij was jonger dan ik had verwacht, misschien begin dertig, met het vriendelijke gezicht van iemand die dit onderdeel van zijn werk waarschijnlijk haatte.
‘Meneer,’ zei hij zachtjes. ‘Gezien de ernst van de verwondingen en de getuigenverklaringen die we hebben verzameld, moet ik Lily meenemen naar het bureau voor verdere afhandeling.’
Mijn hart stond even stil. Verwerking . Dat woord betekende vingerafdrukken. Het betekende politiefoto’s. Het betekende dat mijn zevenjarige dochter, die met een nachtlampje sliep omdat ze bang was voor schaduwen, behandeld werd als een geharde crimineel. Ik kon dat beeld niet rijmen met het kind dat me nog steeds elke avond vroeg om te kijken of er geen monsters onder haar bed lagen.
De Ashfords begonnen toen door elkaar heen te praten, omdat ze mijn kwetsbaarheid aanvoelden. Ze omschreven de aanval als « wreed » en « zonder aanleiding ». Ze legden uit hoe hun zoon nietsvermoedend toekeek, als onschuldige omstander, toen Lily blijkbaar de controle verloor en hem met de kracht van een dolle beest sloeg.
Mevrouw Ashford haalde haar telefoon tevoorschijn en veegde er agressief over. ‘Kijk hier eens naar,’ eiste ze, terwijl ze het scherm naar me toe duwde. Het was een foto van Damians gezicht, genomen vlak na het incident. Zijn kaak was duidelijk scheef, de blauwe plekken waren er direct na het incident. Het zag er afschuwelijk uit. Ik werd misselijk.
Maar er klopte iets niet. Lily woog nog geen 23 kilo. Ze had in haar hele leven nog nooit een teken van agressie vertoond.
‘Ik wil mijn dochter zien,’ zei ik, en onderbrak meneer Ashford midden in zijn zin. ‘Nu. Voordat we iets anders bespreken.’
Directeur Delaqua knikte en leidde me door de gang naar de ziekenboeg, terwijl agent Caldwell op respectvolle afstand volgde. De Ashfords bleven achter, maar ik voelde hun blikken in mijn rug prikken; ze waren al bezig hun juridische strategie te bepalen en hun schikkingsgeld te tellen.
De ziekenboeg rook naar ontsmettingsmiddel en oude verbanden. Lily zat op de onderzoekstafel, haar benen bungelden over de rand, te kort om de grond te raken. Haar rechterhand was ingewikkeld in een geïmproviseerd ijspak gemaakt van een plastic zak en keukenpapier.
Toen ze naar me opkeek, zag ik iets in haar ogen wat ik nog nooit eerder had gezien. Het was geen angst. Het was geen schuldgevoel. Het was een felle, kille voldoening waardoor ze er ouder uitzag dan haar zeven jaar. Het was de blik van iemand die een onzichtbare grens had overschreden en wist dat er geen weg terug was.
Haar knokkels waren opengescheurd en opgezwollen. Opgedroogd bloed had zich in de plooien van haar kleine vingers genesteld. Met groeiende afschuw besefte ik dat ze Damian zo hard had geslagen dat ze zichzelf daarbij had verwond.
