Marc stond er alleen voor, zonder handleiding, met twee baby’s in zijn armen. Die dag zwoer hij dat hij alles voor hen zou zijn: vader, moeder, gids, steunpilaar. Het leven was niet makkelijk. Slapeloze nachten, financiële zorgen, de soms harde blik van de wereld… het was er allemaal. Maar de liefde ook.
In plaats van zich te richten op wat zijn dochters niet konden zien, leerde Marc hen voelen. De wereld te begrijpen door aanraking, geluiden en texturen. Al vroeg bracht hij hen een onverwachte passie bij: naaien. Stof werd hun taal, naaien was hun manier van ‘zien’. Waar anderen een beperking zagen, smeedden zij een talent.
Op twaalfjarige leeftijd maakten ze al unieke stukken. Op hun zestiende leken hun creaties op ware kunstwerken. Hun kleine, bescheiden maar warme appartement bruiste van creativiteit, gelach en hoop.
De comeback die alles op zijn kop zet
Op een doodgewone ochtend ging de deurbel. Achter de deur stond Laure. Elegant, zelfverzekerd, een buitenlandse. Ze was niet teruggekeerd uit spijt, noch uit liefde. Ze was teruggekeerd met een voorstel.
Ze bood geld, designerjurken, beloftes van succes en erkenning. Maar wel onder één voorwaarde: dat de meisjes hun vader zouden verlaten en voorgoed bij haar zouden komen wonen.
Voor Marc leek de grond onder zijn voeten weg te zakken. Achttien jaar van opoffering leek gereduceerd tot een kille onderhandeling. Voor Emma en Clara was de keuze echter duidelijk.
