‘Ik weet hoe het klinkt,’ antwoordde papa. ‘Maar het leven is kort. Dat heb ik geleerd door je moeder te verliezen.’
Die zin brandde in mijn maag. Ik wilde schreeuwen dat zíj haar leven had verloren, niet hij.
In plaats daarvan bleef ik daar zitten, als versteend.
Laura kneep harder in de hand van haar vader. « We houden van elkaar. En we gaan trouwen. »
De woorden kwamen er verkeerd uit. Te snel. Te ingestudeerd. Ik weet nog dat ik knikte. Ik weet niet meer of ik dat ook echt besloten had. Mijn broer zei niets. Hij liep gewoon de kamer uit.
“We houden van elkaar. En we gaan trouwen.”
Later die avond belde hij me.
“Dit klopt niet. Niets hiervan voelt goed.”
‘Het is verdriet,’ antwoordde ik automatisch. ‘Mensen doen rare dingen.’
Ik weet niet wie ik probeerde te overtuigen.
***
De volgende weken verliep alles in een snel tempo. Geruisloos. Geen grote aankondigingen. Geen verlovingsfeest. Alleen papierwerk, afspraken en gefluisterde gesprekken wanneer ze dachten dat we niet luisterden.
Ik weet niet wie ik probeerde te overtuigen.
Laura probeerde me erbij te betrekken.
“Wil je helpen met het uitzoeken van de bloemen?”
“Ik dacht dat je het misschien leuk zou vinden om de locatie te zien.”
Ik heb altijd geweigerd.
‘Het gaat goed met me,’ zei ik. ‘Doe maar wat je wilt.’
Mijn vader nam me een keer apart. « Je vindt dit toch wel goed, hè? »
Laura probeerde me erbij te betrekken.
Ik aarzelde even. Toen knikte ik. « Als je gelukkig bent, is dat wat telt. »
Zijn schouders ontspanden. Alsof hij net vergeven was voor iets wat ik nog niet helemaal begreep.
***
De trouwuitnodiging kwam zes weken later. Een kleine ceremonie. Alleen de naaste familie. Ik staarde er lang naar. De naam van mijn moeder stond er nergens op. Geen woord over. Geen enkele verwijzing naar hoe weinig tijd er verstreken was.
Toch ben ik gegaan.
De naam van mijn moeder stond er nergens op. Geen woord over.
Ik hield mezelf voor dat ik me als een volwassene gedroeg. Als een liefdevolle dochter. Maar daar stond ik dan, op de trouwdag, omringd door lachende gezichten, champagne en zachte muziek, en herhaalde ik die leugen in mijn hoofd.
Dit is gewoon verdriet. Dit zijn gewoon twee gebroken mensen die troost zoeken. Toen kwam Robert laat binnen, met een wilde blik in zijn ogen en zijn jas half aan. Hij greep mijn arm.
“Claire. We moeten praten. Nu meteen.”
En voordat ik kon vragen waarom, sprak hij de zin uit die alles aan het licht bracht.
“Je weet niet wie papa werkelijk is.”
Ik herhaalde die leugen in mijn hoofd.
