Mijn toekomstige schoonzus leende de trouwjurk van mijn overleden moeder – wat ze ermee deed, heeft me diep bedroefd.
Deze jurk is niet zomaar van stof en draad gemaakt. Hij is gemaakt door haarzelf. Door de liefde die ze in haar huwelijk bracht, de vreugde die ze in ons huis verspreidde en de kracht die ze achterliet toen ze zes jaar geleden overleed. Ze stierf toen ik 18 was, maar voordat ze ging, zorgde ze ervoor dat ik de jurk kreeg.
En niet alleen het origineel.
Een trouwjurk | Bron: Pexels
Een naaister, uitgekozen door mijn moeder, heeft de jurk verbouwd. De mouwen werden gemoderniseerd en het silhouet aangepast. Maar de ziel van de jurk, het zachte ivoorkleurige kant van het lijfje, de geschulpte rand waar ze zo dol op was, de met stof beklede knoopjes die ze zelf op haar trouwdag had vastgemaakt, dat alles was er nog steeds.
