Hij klonk verrast. « Ik waardeer het dat je dat zegt. »
« Mama zou willen dat we goed met elkaar overweg konden. Ze zou willen dat ik blij voor je was. »
« Dat zou ze echt doen, » zei hij, en ik hoorde de opluchting in zijn stem.
« Ik kom graag even langs als jullie terug zijn van jullie huwelijksreis, » voegde ik er zachtjes aan toe. « Om jullie allebei iets mee te nemen. Een echt huwelijksgeschenk. »
Advertentie
« Mama zou willen dat we goed met elkaar overweg konden. Ze zou willen dat ik blij voor je was. »
« Dat hoeft u niet te doen. »
« Ik wil het graag. Alstublieft. »
Hij stemde onmiddellijk in en voegde eraan toe dat ze over een week terug zouden zijn van Maui.
Toen ik een week later bij hen aankwam, had ik een cadeautas bij me waar het vloeipapier aan de bovenkant uitpuilde.
Linda antwoordde, met een schort om en een glimlach die haar ogen niet bereikte. « Kom binnen, kom binnen! Ik heb net koekjes gebakken. »
Advertentie
Hij stemde onmiddellijk in en voegde eraan toe dat ze over een week terug zouden zijn van Maui.
Paul omhelsde me, vertelde me hoe volwassen ik me gedroeg en hoe trots mama zou zijn.
Ik glimlachte en gaf ze de tas. « Deze is voor jullie allebei. »
Ze gingen op de bank zitten en haalden de inhoud tevoorschijn.
Linda’s glimlach verdween als eerste. Pauls gezicht werd grauw.
Ik glimlachte en gaf ze de tas.
Advertentie
Binnenin zat een map. Doorzichtige plastic hoesjes met uitgeprinte e-mails, sms-berichten, bankafschriften en foto’s. Alles geordend op datum en zorgvuldig gelabeld.
Bovenop lag een enkel kaartje in mijn handschrift:
« Er zijn kopieën gestuurd naar de advocaat van de nalatenschap, de executeur-testamentair van mijn moeder en de werkgever van Paul. Ik geloof in transparantie. U toch ook? »
Wat ze niet wisten, was dat ik tijdens hun huwelijksreis in hun huis was geweest.
Wat ze niet wisten, was dat ik tijdens hun huwelijksreis in hun huis was geweest.
Advertentie