Mijn moeder was op bepaalde manieren alleen, iets wat ik toen nog niet begreep.
Paul streek voortdurend met zijn hand door zijn haar, een nerveus gebaar dat ik al kende sinds mijn twaalfde.
‘Er is iets wat ik moet vermelden,’ begon hij. ‘Voordat je het ergens anders hoort.’
Mijn hart bonkte in mijn keel. « Wat is er aan de hand? »
Hij zuchtte diep. « Linda en ik hebben besloten te gaan trouwen. »
De woorden kwamen verkeerd over, alsof hij ze in een andere taal had gezegd.
Advertentie
« Linda en ik hebben besloten te gaan trouwen. »
« Getrouwd? »
« Ja. »
« Tegen elkaar? »
« Ja. »
Ik voelde mijn gezicht gloeien. « Mama is 28 dagen geleden overleden. »
« Ik weet dat dit plotseling lijkt… »
« Plotseling? Dat lijkt me waanzinnig. Linda was de beste vriendin van mijn moeder. Jij bent de man van mijn moeder… »
Advertentie
‘Was haar echtgenoot,’ corrigeerde hij, en iets in mijn borst verstijfde van schrik.
« Mijn moeder is 28 dagen geleden overleden. »
Ik wees naar de deur. « Ga eruit. »
« Je bent overstuur, dat begrijp ik… »
« Ik zei: GA ERUIT. »
Hij vertrok. En ik stond daar in mijn keuken te trillen, terwijl het koffiezetapparaat piepte dat de pot klaar was.
Ik was gekwetst, boos en gebroken. Hoe kun je verdergaan, laat staan verliefd worden, als de persoon aan wie je eeuwige trouw hebt beloofd nog steeds koud onder de aarde ligt?
Advertentie
