De rode achterlichten werden kleiner, wazig door de vallende sneeuw, totdat ze volledig verdwenen achter de heuvel in de weg, en lieten een stilte achter die zo zwaar was dat het voelde als een drukkend gevoel in mijn hoofd.
Ik was alleen.
Behalve dat ik dat niet was.
Ranger drukte zijn lichaam tegen mijn benen en jammerde zachtjes. Zijn warmte voelde schokkend echt aan in een wereld die al onwerkelijk aanvoelde. Toen ik op mijn knieën zakte en mijn gezicht in zijn nek begroef, begreep ik iets met een helderheid die me doodsbang maakte: Caleb had me niet zomaar in de steek gelaten, hij had dit berekend, want in zo’n storm overleeft niemand per ongeluk.
Hoofdstuk twee: Het volgen van degene die het beter wist dan ik
Paniek is oorverdovend in je hoofd, maar nutteloos in de rest van je leven, en Ranger leek dat instinctief te begrijpen, want terwijl ik beefde, huilde en probeerde te beslissen of ik achter de vrachtwagen aan moest rennen of moest blijven waar ik was, nam hij de beslissing voor ons beiden.
Hij draaide zich om naar de bomen.
Een dicht sparrenbos lag een klein eindje van de weg af. De onderste takken hingen door de sneeuw en vormden schaduwplekken. Ranger begon die kant op te lopen, stopte toen, keek achterom naar mij en blafte scherp en gebiedend, niet als een huisdier dat om toestemming vraagt, maar als een leider die gehoorzaamheid verwacht.
Ik heb niet gediscussieerd.
Elke stap door de sneeuwduinen voelde alsof ik mijn benen uit nat cement moest tillen, mijn schoenen werden vrijwel meteen doorweekt, de kou kroop met een soort vastberadenheid langs mijn kuiten omhoog, maar Ranger bleef een pad banen, keek om de paar stappen hoe het met me ging, duwde me overeind als ik struikelde en weigerde me te laten stoppen.
Onder de bomen verloor de wind zijn kracht.
Boven ons loeide het nog steeds, takken rammelden en de sneeuw stortte met zware zuchten neer, maar lager op de grond was de lucht rustiger en leidde Ranger me naar de voet van een enorme spar waarvan de takken zo laag hingen dat ze een natuurlijke beschutting vormden.
We kropen naar binnen.
