De stripboekencollectie werd verkocht op een rommelmarkt en het geld werd gestort op een rekening met de naam « universiteit ».
De sieradendoos is verpand en het geld is overgeboekt naar een noodspaarrekening op mijn naam.
De oude gitaar is verkocht aan een buurman, de opbrengst is bestemd voor zijn « eerste appartement ».
Mijn handen begonnen te trillen.
Pagina na pagina stond tot in detail beschreven wat ze allemaal had meegenomen – en waar het geld precies naartoe was gegaan. Collegegeld waar ze nooit over sprak. Een stille financiële buffer die ze had opgebouwd zonder krediet aan te vragen. Bewijs, in inkt, dat niets ervan verdwenen was. Het was veranderd.
Onderaan stond een kort briefje.
Ze schreef dat ze wist dat ze niet goed was in de liefde. Dat ze niet wist hoe ze troost kon bieden of zichzelf kon uitleggen zonder hard over te komen. Ze schreef dat ze geloofde dat ik te gehecht was aan die spullen, dat ik vast zou blijven zitten in een fase die me volgens haar zou tegenhouden. Ze geloofde – terecht of onterecht – dat het wegnemen ervan me zou dwingen om vooruit te komen.
‘Dit was de enige manier waarop ik wist hoe ik je toekomst kon beschermen,’ schreef ze. ‘Het spijt me als het je pijn heeft gedaan. Ik heb het echt geprobeerd.’
