« Ik hou nog meer van je. Kom op… onze vlucht kan niet wachten! »
We liepen zij aan zij door de beveiliging, haar hand raakte de mijne aan, mijn hart moest nog even bijkomen.
En voor het eerst in meer dan tien jaar stond ik mezelf toe te geloven dat ik misschien toch iets goed had gedaan.
« Ik hou nog meer van je. Kom op… onze vlucht kan niet wachten! »
Deed dit verhaal je denken aan iets uit je eigen leven? Deel het gerust in de reacties op Facebook.
Hier is nog een verhaal : Toen haar zus overleed, adopteerde Laura haar pasgeboren neefje en voedde hem op als haar eigen kind. Achttien jaar lang was hun band onbreekbaar… tot hij op een dag de waarheid ontdekte die ze hem nooit had willen vertellen. Wat hij vervolgens zei, verbrijzelde alles.
