En toen legde mijn moeder rustig uit wat er was gebeurd.
Niet met woede. Niet met dramatische woorden. Gewoon feitelijk.
“Ze zijn net allemaal even weg,” zei ze, “en ze hebben de rekening laten liggen. Dit is niet de eerste keer dat ze dit doen, begreep ik. Ik wil dit graag netjes oplossen, maar ik wil ook niet dat het op mij wordt afgeschoven.”
De manager keek haar aan alsof hij het meteen begreep. Zijn gezicht werd strak, professioneel.
Hij knikte langzaam en zei: “Laat mij dit regelen.”
De briljante oplossing
De manager stelde iets voor dat tegelijk elegant en onverbiddelijk was.
Hij vroeg de ober om de gegevens op te zoeken waarmee de tafel was gereserveerd. Natuurlijk stond de reservering op naam van mijn schoonvader. Met telefoonnummer erbij. Met alle informatie die een luxe restaurant gewoon registreert.
De manager belde het nummer.
Mijn moeder hoorde hem niet schreeuwen. Ze hoorde geen agressie. Ze hoorde alleen een kalme, beleefde stem die op een toon sprak alsof het de normaalste zaak ter wereld was:
“Goedenavond meneer. Ik bel namens het restaurant. Het lijkt erop dat de rekening van tafel zeven nog niet is betaald. Dat is waarschijnlijk een misverstand. Maar als dit niet binnen korte tijd wordt opgelost, moeten wij helaas de juiste stappen ondernemen. U begrijpt vast wat ik bedoel.”
Daar zat alles in. Geen beschuldiging, geen drama. Alleen een nette waarschuwing die duidelijk maakte dat dit niet onder het tapijt kon worden geschoven.
En alsof iemand een timer had gezet, stonden mijn schoonouders een paar minuten later weer in de deur.
Mijn moeder zei dat ze hen nog nooit zo rood had gezien.
Mijn schoonvader lachte nerveus alsof hij het wilde wegwuiven en zei dat hij “net naar de auto liep”. Mijn schoonmoeder mompelde dat ze “het echt vergeten” was. Mijn schoonzus keek naar de grond.
