Ik opende de tas.
En toen kon ik niet meer ademen.
Binnenin lag een trouwjurk.
Geen kostuum. Geen knutselproject.
EEN TROUWJURK.
‘Mam,’ zei hij, met een trillende stem, ‘ik heb iets voor je klaargemaakt.’
Het zachte ivoorkleurige garen, volledig met de hand gehaakt, werd verwerkt tot de meest verfijnde patronen die ik ooit had gezien.
Het lijfje was versierd met kleine, ingewikkelde bloemetjes waarvan de vervaardiging weken moet hebben geduurd.
De rok viel soepel als echte stof, met lagen die het licht vanuit elke hoek anders weerkaatsten.
De mouwen waren halfdoorzichtig, elegant en ongelooflijk mooi.
‘Heb jij dit gedaan?’ fluisterde ik, terwijl ik haar aanraakte alsof ze elk moment kon verdwijnen.
Lucas knikte enthousiast.
« Ik heb nieuwe naaisteken geleerd op YouTube. Ik heb honderden video’s bekeken. Ik heb al mijn zakgeld uitgegeven aan naaigaren, het goede soort dat niet kriebelt. Ik heb je oude jurk gebruikt als maattabel. »
‘Heb jij dit gedaan?’ fluisterde ik, terwijl ik haar aanraakte alsof ze elk moment kon verdwijnen.
Hij haalde diep adem.
« Ik wilde dat je iets bijzonders zou hebben, mam. Iets wat niemand anders ter wereld heeft. »
Haar stem brak bij het laatste woord.
Ik trok hem in mijn armen en snikte in zijn haar.
‘Hou je van haar?’ vroeg hij, zijn stem gedempt tegen mijn schouder.
« Vind ik het geweldig? Schat, ik ben er dol op. Ik draag dit op mijn trouwdag. Zonder twijfel. En ik ben zo trots op je dat ik wel zou kunnen ontploffen. »
« Ik wilde je iets bijzonders geven, mam. »
Iets wat niemand anders ter wereld heeft.
Michael trof ons zo aan, we waren allebei aan het huilen en lachen.
Toen ik hem de jurk liet zien, moest hij gaan zitten.
Zijn ogen werden glazig.
‘Mijn vriend,’ zei hij met een zware stem, ‘het is ongelooflijk. Je moeder wordt de mooiste bruid die we ooit hebben gezien.’
Lucas straalde.
