Mijn schoonmoeder heeft de sloten vervangen en mij en mijn kinderen eruit gezet nadat mijn man was overleden – dat was haar grootste fout.
‘Mag ik hem zien?’ Mijn stem klonk ver weg, alsof hij van iemand anders was.
De dokter knikte en leidde me door een gang die eindeloos leek door te lopen.
Een dokter | Bron: Pexels
Ryan zag er vredig uit, bijna alsof hij sliep, ware het niet voor de stilte. Zijn borstkas ging niet op en neer. Zijn oogleden bewogen niet. Gewoon stilte.
Ik raakte zijn hand aan. Die was koud.
‘Je hebt het beloofd,’ fluisterde ik, terwijl de tranen op onze ineengevlochten handen vielen. ‘Je hebt beloofd dat je ons niet zou verlaten.’
Close-up van een man die roerloos in een ziekenhuisbed ligt | Bron: Midjourney
De begrafenis was een wazige massa van zwarte kleding en gemompelde condoleances. Margaret zat op de eerste rij, tegenover mij en de kinderen. Ze huilde niet. Toen mensen haar benaderden, nam ze hun omhelzingen met een strakke waardigheid in ontvangst.
Emma klemde zich vast aan mijn hand, haar kleine vingertjes knepen in de mijne telkens als er iemand nieuw in de buurt kwam. Liam stond rechtop naast me, alsof hij al zijn best deed om de man des huizes te zijn.
