Mijn ouders waren geobsedeerd door het idee van een ‘perfecte’ vakantie. Toen mijn zesjarige dochter wagenziek werd op de snelweg, viel haar masker af. Mijn moeder gaf haar een klap en duwde een plastic zak naar haar, terwijl ze schreeuwde: « Verpest mijn leren stoelen niet, varkentje! » Ik probeerde haar tegen te houden, maar ze duwde me terug. Toen zette mijn vader de auto aan de kant en schopte ons de regen in. « Loop naar huis. Jullie horen niet meer bij de familie. » Ze waren vergeten wie de reis had betaald. Ik heb alles afgezegd en een taxi genomen. Een uur later bleef mijn telefoon maar rinkelen.

Betaalpoging: $148,00 – GREYHOUND BUS LINES.
Status: Geweigerd. Kaart geblokkeerd.

Ik glimlachte. Ze probeerden de bus te nemen. Mijn vader, die nog liever doodging dan in de eerste klas te reizen en die neerkeek op mensen die in de economy class vlogen, probeerde een kaartje te kopen voor een Greyhound-bus. En zelfs dat kon hij zich niet veroorloven.

Ze zouden moeten liften. Of bedelen. Of lopen. Het zou dagen duren voordat ze terug waren. Dagen van ongemak. Dagen van honger. Dagen waarin ze zich realiseerden dat ze zonder mij niets meer waren dan twee gemene mensen met een dure smaak en lege zakken.

Ik keek rond in mijn huis. Het was een mooi huis. Ik betaalde de hypotheek. Ik betaalde de rekeningen. Jarenlang had ik ze het huis als hun koninkrijk laten behandelen, had ik ze mijn interieur, mijn opvoeding, mijn leven laten bekritiseren. Ik had ze me klein laten voelen in mijn eigen huis.

Ik pakte mijn telefoon en belde een slotenmaker.