Hoofdstuk 4: Kaart geweigerd
Ik was er niet bij om het te zien, maar ik kende het script. Ik had het geschreven, geregisseerd en geproduceerd.
Robert en Linda zouden ongeveer twintig minuten nadat ze ons hadden afgezet bij de valetparking van het Grand View Resort zijn aangekomen. Ze zouden de sleutels met die minachtende arrogantie die ze alleen voor servicepersoneel reserveerden, aan de valet hebben overhandigd.
‘Wees er voorzichtig mee,’ zei Robert, terwijl hij zijn nep-Rolex rechtzette. ‘Het is Italiaans leer. Kras het niet.’
Ze zouden de lobby zijn binnengestormd en onmiddellijk de manager hebben geëist omdat Linda’s haar door de regen was verpest. Ze zouden naar de marmeren receptiebalie zijn gelopen en de VIP-behandeling hebben verwacht die ik voor hen had geregeld.
‘Naam?’, vroeg de receptioniste.
‘Vance,’ bulderde Robert. ‘Presidentiële Suite. Mijn dochter heeft hem geboekt, maar de bijkomende kosten op mijn kaart gezet.’ Hij gooide zijn bankpas neer – een pas waarvan ik wist dat er minder dan 200 dollar op stond.
De receptioniste typte wat. Haar voorhoofd fronste.
« Het spijt me, meneer Vance. Ik zie geen geldige reservering. »
“Wat? Het staat onder Sarah Vance! Kijk nog eens goed!”
“Ah, ik zie het hier. Maar… de reserveringsstatus is ‘Geannuleerd – Fraudewaarschuwing’.”
‘Fraude?!’ gilde Linda, terwijl ze haar parels vastgreep. ‘Dat is belachelijk! Bel haar! Ze heeft het vast verknoeid!’
“We hebben het geprobeerd, mevrouw. Ze neemt niet op. En aangezien de hoofdkaarthouder de boeking als ongeautoriseerd en de kaart als gestolen heeft gemeld, kunnen we u niet inchecken. Bovendien heeft het systeem deze interactie als verdacht aangemerkt. De beveiliging is onderweg.”
‘Dit is schandalig!’ riep Robert, terwijl hij een scène veroorzaakte. ‘Weet je wel wie ik ben? Ik pak je baan af! Betaal met mijn creditcard! Ik betaal het zelf wel!’
« Ja, meneer. De betaling werd geweigerd vanwege onvoldoende saldo. De kamer kost $2.500 per nacht. Op uw kaart staat nog $142. »
Dat zou het moment zijn waarop de vernedering zou toeslaan. De mensen in de lobby – rijke, oordelende mensen net als zij, de mensen op wie ze wanhopig indruk wilden maken – zouden beginnen te staren. Fluisteren. Wijzen naar het stel dat bij de balie stond te schreeuwen.
En dan, de kers op de taart.
Twee geüniformeerde politieagenten zouden door de draaideuren lopen. Ze waren niet op zoek naar een dief. Ze waren op zoek naar de mensen die Hertz hen had gestuurd te vinden.
‘Robert Vance?’ zou de agent zeggen.
“Ja? Eindelijk iemand met gezag! Deze mensen zijn—”
‘Meneer, ga even van uw bureau weg,’ onderbrak de agent. ‘We hebben een melding van Hertz Autoverhuur over ongeoorloofd bezit van een voertuig. De huurder heeft de auto als verduisterd opgegeven. We hebben de sleutels nodig.’
« Onrechtmatig toegeëigend? Mijn dochter heeft het gehuurd! »
‘En ze heeft het geannuleerd,’ zou de agent zeggen. ‘De auto staat veilig bij de valet. Het contact is op afstand vergrendeld. U moet met ons meekomen. We hebben ook een melding ontvangen over een huiselijk incident op de snelweg waarbij een minderjarige betrokken was. Mevrouw Linda Vance? We moeten u een paar vragen stellen over een klap.’
Ik stelde me het gezicht van mijn moeder voor. Hoe haar perfect gepoederde foundation zou barsten. Hoe Roberts stoere praatjes zouden omslaan in een doodse stilte.
Ze stonden in een lobby van een vijfsterrenhotel, omringd door luxe, maar hadden absoluut geen toegang tot die luxe. Ze waren oplichters, en eindelijk wist de wereld het.
