Mijn ouders negeerden mijn bruiloft, maar toen ze mijn Esie 135K Porsche op Instagram zagen, belde mijn moeder: « We moeten praten. Morgen familiebijeenkomst. » Ik kwam verrast aan.
Ik sta alleen in de bruidssuite van Walnut Valley Vineyard en staar naar mijn spiegelbeeld in de passpiegel. Mijn trouwjurk past perfect, elke naad en kristal precies op zijn plaats. De visagiste heeft zichzelf overtroffen. Mijn ogen lijken groter, mijn jukbeenderen meer gedefinieerd, mijn lippen de perfecte roze tint. De witte rozen in mijn boeket rusten op de kaptafel, wachtend.
Ik check mijn telefoon voor de veertiende keer in twintig minuten. Geen berichten van mama. Niets van papa. Zelfs geen berichtje van Logan.
Een zacht klopje op de deur verbreekt de stilte. Martha, de weddingplanner, steekt haar hoofd om de hoek, haar geoefende glimlach verbergt haar bezorgdheid nauwelijks.
« Het is tijd, Caroline. Ben je er klaar voor? »
Mijn blik dwaalt af naar het raam dat uitkijkt over de ceremonieruimte. Negentig gasten zitten op nette witte stoelen. Het strijkkwartet speelt zachtjes. Waarschijnlijkheden en pottedities hebben. En op de eerste rij staren drie lege stoelen me aan als beschuldigingen.
« Ze komen toch niet? »
Ondanks mijn beste inspanningen trilt mijn stem.
Martha’s glimlach vervaagt. « Er is nog tijd, » zegt ze.
Maar we weten allebei dat het een leugen is.
Ik haal diep adem en strijk de zijde van mijn jurk glad.
« Laten we gaan. »
De deuren naar de tuin gaan open en negentig hoofden draaien zich om om me alleen door het gangpad te zien lopen. Ik voel hun meelevende blikken als fysieke aanrakingen, kleine klopjes van medelijden die mijn huid doen huiveren. Sommigen fluisteren achter hun handen. Anderen bieden een bemoedigende glimlach die het holle gevoel in mijn borst alleen maar groter maakt.
Mijn blik vernauwt zich tot Ethan, die bij het altaar staat te wachten, zijn ogen strak op de mijne gericht. De liefde die van hem uitstraalt is bijna genoeg om de herinnering aan de stem van mijn moeder van drie dagen geleden te verdringen.
« We zullen het proberen, lieverd. Logans bedrijf heeft dat weekend een evenement. »
De afwijzende toon van haar moeder klonk door de telefoon heen, alsof ze een uitnodiging voor een informele lunch afsloeg, en niet de bruiloft van haar enige dochter.
« Ik kan de vluchten betalen, » had ik aangeboden, terwijl de wanhoop me in de keel greep. « Het hotel. Wat dan ook. Alsjeblieft, mam. »
Op de achtergrond klonk de stem van papa. « Zeg haar dat we nu bezig zijn. »
Ik zet één voet voor de andere en dwing mezelf om te ademen. In, uit. Eén stap, nog een stap. Ik zal niet huilen. Ik zal hen die voldoening niet gunnen, zelfs niet in hun afwezigheid.
Als ik Ethan bereik, neemt hij mijn handen in de zijne. Zijn vingers zijn warm, stevig, echt.
« Ik ben hier, » fluistert hij, zo zacht dat niemand het kan horen. « Wij zijn genoeg. »
Even ben ik weer acht jaar oud en sta ik in onze woonkamer terwijl mama en papa zich druk maken over Logans debattrofee. Ze zetten hem zorgvuldig op de schoorsteenmantel, doen een stap achteruit om hem vanuit verschillende hoeken te bewonderen en maken foto’s om naar familieleden te sturen. Mijn certificaat van de kunstwedstrijd ligt vergeten in een keukenla.
Ik had het ze eerder die dag laten zien en voelde een enorme trots toen ik uitlegde dat de leraar had gezegd dat ik een uitzonderlijk talent had.
Moeder had ernaar gekeken en gezegd: « Dat is lekker, lieverd », waarna ze zich weer richtte op het avondeten dat ze aan het klaarmaken was.
Later had papa afwezig door mijn haar gewoeld.
« Logan heeft meer steun nodig. Hij komt overal, » had hij uitgelegd toen ik vroeg waarom ze naar al zijn evenementen gingen, maar mijn kunsttentoonstelling misten. « Je begrijpt het toch, Caroline? »
Caroline en mama lieten nooit een kans liggen.
« Waarom kun je niet meer op je broer lijken? Hij concentreert zich op wat belangrijk is. »
