Ik wilde iedereen iets kleins nalaten als herinnering – niet omdat ik wegga, maar omdat liefde altijd gedeeld moet worden zolang het nog kan.” In elk doosje zaten kleine handgemaakte hebbedingetjes – gebreide boekenleggers, familiefoto’s en handgeschreven briefjes vol advies, gelach en liefde.
De mijne had een klein zilveren hangertje en een briefje met de tekst: « Jij was de enige die luisterde toen ik iemand nodig had. »
Verlies die vriendelijkheid nooit – het is het zeldzaamste wat we kunnen geven.” Ik zat daar urenlang, omringd door haar stille appartement dat nog steeds naar lavendel en versgebakken brood rook.
Ze had niet om hulp gevraagd, maar ze probeerde ons nog één laatste les mee te geven: dat vrijgevigheid niet om geld draait, maar om het hart.
Dat luisteren, zorgzaamheid en er zijn de ware geschenken zijn die ons allemaal overleven. Vanaf die dag beloofde ik mezelf om nooit meer een bericht van familie te negeren, want soms schuilt er achter een simpel verzoek een laatste daad van liefde die wacht om begrepen te worden.
